Pyreneeënoversteek 2007

Na lange tijd laat ik nog eens iets horen.

Ik heb de laatste weken een overzicht gemaakt van de hele tocht zoals ik die heb gelopen. Etappeindelingen, looptijden over elk traject, … Een mooi overzicht voor mijzelf en hopelijk zowat de Bijbel voor iedereen die (delen van) deze tocht zou willen lopen. Bij de looptijden dient opgemerkt dat deze heel afhankelijk waren van het gevoel in mijn benen, de weersomstandigheden, eventuele medewandelaars, enzovoorts. Ze kunnen dus wel een zekere referentie vormen om de duur van bepaalde trajecten in te schatten, maar ook niet meer dan dat. De volledig afgewerkte versie is nu hier te vinden : parcoursoverzicht.pdf

Daarmee zit mijn werk ivm de tocht van vorige zomer er helemaal op en kunnen we aan de zomer beginnen denken die voor de deur staat.  Komende juli trek ik opnieuw drie weken richting Pyreneeën, grofweg het Vall d’Aran, de Aiguestortes en het Maladeta-massief. Het belooft een prachtige en uitdagende tocht te worden via soms weinig belopen routes. Als de weergoden willen meewerken hoop ik op enkele dagen van het einde op de top van de Aneto te overnachten, het dak van de Pyreneeën. Een routeplanning is hier te vinden : Pyreneeëntocht 2008

Intussen begint het er trouwens heel erg naar uit te zien dat ik in 2011 een nieuwe supertocht van niet minder dan 9 maanden zal lopen, maar daarover kan ik voorlopig nog weinig verklappen.

En om af te sluiten nog groot nieuws : er is een nieuwe hikingsite geboren, namelijk www.hiking-info.net. Het moet een trefpunt worden voor hikers uit de hele Benelux, waar op termijn enorme hoeveelheden informatie komen. Ik ben er, net als enkele andere Pyreneeënzotten, actief op het forum. Kom eens een kijkje nemen.

Het verslag is af! Het schrijven ervan heeft bijna evenveel tijd in beslag genomen als het lopen van de tocht zelf. Let niet op de taal- en schrijffouten die er onvermijdelijk ingeslopen zijn. Geniet ervan, en hopelijk is het nog bruikbaar voor mensen die ook eens Pyreneeën-waarts willen!

Foto’s staan op de fotopagina (zie menu) en ook op : http://www.flickr.com/photos/wvdoorne/sets/72157602281153110/show/

Tocht in cijfers

Verslag: Westelijke Baskenland (Saint-Jean-de-Luz - Saint-Jean-Pied-de-Port)

Verslag: Oostelijke Baskenland (Saint-Jean-Pied-de-Port - Lescun)

Verslag: Béarn-Balaïtous (Lescun - Cauterets)

Verslag: Vignemale-Ordesa-Gavarnie (Cauterets - Torla - Gavarnie)

Verslag: Perdido-Posets (Gavarnie - Benasque)

Verslag: Langs de Aneto en door de Aiguestortes (Benasque - Espot)

Verslag: Niemandsland langs de grenskam (Espot - Mérens-les-Vals)

Verslag: Van Carlit naar Canigou (Mérens-les-Vals - Amélie-les-Bains)

Epiloog

Ze zijn er eindelijk, de eerste panorama’s vanop de grote Pyreneeëntoppen.

Zelfs de niet echt oplettende kijker zal opmerken dat er nog serieus aan geknipt moet worden en dat er hier en daar nog een plakfout is ingeslopen… definitieve versie volgt later wel eens. Zie de fotopagina, onderaan !

Gegroet !

Niet vanuit een donker kamertje van het Santiagogenootschap of een of ander louche internetcafé deze keer, maar gewoon van thuis. En zoals de titel laat vermoeden : Neen, dit is niet het zegebulletin dat normaal ongeveer rond deze tijd had kunnen binnenlopen. Gestrand letterlijk in het zicht van de streep. Ik heb de zee gezien, maar ze niet bereikt. Het is geëindigd op een manier die ik niet bepaald had verwacht. Niet omdat ik mentaal ben gekraakt, niet omdat ik ergens tussen de stenen ben blijven hangen in een blokkenveld, niet omdat ik in de ochtenddauw van een steile grashelling naar beneden ben gesjeesd. Het is geëindigd met een appelflauwte voor een bankautomaat in de drukste winkelstraat van Amélie-les-Bains.

De dag voordien had ik in de namiddag nog de Pic du Canigou overwonnen, met z’n 2784m en een lange klauterpassage op het einde de laatste grote hindernis van de oversteek. Na de Canigou zijn de Pyreneeën eigelijk gewoon gedaan. Ik herriner me nog dat ik op de top een lichtjes euforisch gevoel had : In de diepte lag de kustvlakte en zag in de verte voor het eerst de zee blinken. Het was een magisch moment. Nog 4 korte etappes over makkelijke paden en de zee zou worden bereikt. Het kon eigelijk niet meer mislopen… De volgende ochtend ontbeet ik terwijl de eerste zonnestralen werden gereflecteerd op het Meditterane water. Het zou een laatste vervelende dag worden : een eindeloze afdaling van 8 uur in de zon, van helemaal boven in de bergen tot in de vallei, op nauwelijks 200m hoogte. Het was al heel warm ’s morgens en ik dronk tijdens het wandelen zo’n 8 liter water, in dit weer een beetje mijn gemiddelde. En hoe meer ik daalde, hoe warmer het werd, tot 35 graden in de vallei.

Om 16u bereikte ik eindelijk Amélie-les-Bains. Ik zweette heel hard, ik had er net een week opzitten in temperaturen onder de 10 graden. Deze plotse hitte kwam behoorlijk hard aan. Ik liep naar een bankautomaat om geld af te halen om mijn treinticket naar huis te gaan kopen voor wanneer ik binnen een paar dagen de zee ging bereiken (daar was ik nogal zeker van). Terwijl ik aan de automaat stond begon het plots allemaal te draaien. Ik probeerde me nog te ondersteunen met m’n wandelstokken maar donderde hopeloos buiten westen op de straatstenen.

Een paar seconden later ontwaak ik. Probeer op te staan maar val terstond opnieuw bewusteloos. Mensen komen te hulp gelopen, men belt de 100. Voor ik het goed en wel besef lig ik in de ambulance aan de baxter. Zware dehydratatie is de vaststelling van de dokter en ze willen me naar het ziekenhuis. Ik begin me stilaan als een slachtoffer te voelen en dat bevalt me niet, ik voel me eigelijk helemaal niet slecht. Maar ik neem wel een hele zware beslissing : Als dit het laatste deel van de tocht is, kan ik er maar beter gewoon mee stoppen. Voor de komende dagen werd nog 35 tot 40 graden voorspeld en dan wordt het gewoon roofbouw op mijn lichaam. En nu gebeurde het wel in een winkelstraat, maar wat als me morgen hetzelfde overkomt op een paddeke waar misschien vijf à tien mensen per dag passeren? Nee, dan kon ik er maar beter mee stoppen. Ik had me het einde van de tocht wel anders voorgesteld : Geen zoete tranen van geluk en trots terwijl ik de golven langs mijn benen voelde glijden, maar zure tranen van ontgoocheling en frustratie in een ambulance die met loeiende sirenes tegen een rotvaart naar het ziekenhuis van Céret reed.

Intussen, twee dagen later, is de grootste ontgoocheling eigelijk al doorgespoeld. Oke, de symbolische kers op de taart mag dan wel ontbreken, maar ik heb gewoon twee onvergetelijk zalige maanden achter de rug : De echte Pyreneeën heb ik eigelijk wel gedaan (een paar bultjes van goed 1000m op het einde dus niet meegerekend ), ik heb enkele van de hoogste en mooiste toppen van het gebergte beklommen en heb een pak intressante mensen ontmoet waarmee nu volop om en weer wordt gemaild. Nee, het zijn twee fantastische maanden geweest, een tocht zoals ik er misschien nooit meer één zal maken. Al moet ik toegeven, stilletjes wordt al gebroed op plannen voor volgend jaar, al wordt het dan allemaal iets minder extreem.

Een grand merci aan enkele mensen is zeker op z’n plaats : Aan m’n mammie en m’n pappie, voor de (bijna) onvoorwaardelijke steun bij dit project, voor het betalen van m’n voedsel onderweg, voor het dagelijks doorsturen van de noodzakelijke weerberichten, en voor nog zoveel meer! Ik zal volgend jaar eens wat meer den afwas doen Aan Joris, Goedele en Nicolas, voor het fijne gezelschap onderweg. Aan een heleboel mensen, maar toch vooral Ivo, Joery en Stefan, voor zeer welkome opmerkingen en suggesties ivm het gekozen parcours. Aan al m’n vriendjes en vriendinnetjes, voor de steun op voorhand en voor de berichten onderweg (die ik door tijdsgebrek lang niet allemaal heb kunnen beantwoorden). En, last but not least, aan alle sponsors van het Membol Social-project, voor het engagement om mee te willen werken aan en te dromen van een betere wereld. Want wat ik zeker meeneem uit de laatste twee maanden : dromen zijn niet altijd bedrog.

Een fotoselectie volgt over een paar dagen !

Groetsels

Willem

http://pyreneeenoversteek.wordpress.com

En nog voor een allerlaatste keer : de dag per dag :

Woensdag 22/08 : Onder een grijze hemel en ijzige wind terug de bergen ingetrokken via de Porteille de Bésines en vandaar doorgestoken naar het enorme Etang de Lanoux. Landschappen die een beetje aan het Posets-massief deden denken. ’s Avonds mee mogen genieten van de BBQ van drie bouwvakkers uit Perpignan, die de cabane bij het meer hadden ingepalmd.

Donderdag 23/08 : Vandaag stond de Pic Carlit op het programma, een vrij delicate klim tot 2923m. Het einde van de regen afgewacht en rond 12u het licht op groen gezet voor de beklimming. Samen met 2 coole franse studenten. Op de steile flanken van de berg verzeilden we echter in een hevige hagel- en sneeuwbui bij temperaturen nauwelijks boven het vriespunt. De meest heroïsche klim van de tocht in extreme weersomstandigheden. Eenmaal boven trok het heel even open. Tijdens de afdaling werden de buien enkel heviger. Aan Etang de Trebens had ik er genoeg van. Ik zette de tent naast een schuilhutje bij het meer waar ik op z’n minst droog kon koken en eten.

Vrijdag 24/08 : Eindelijk zon! Alle contrast dat gisteren ontbrak bij de Lacs de Carlit was nu plots wel aanwezig. Een heerlijke tocht in de vroege ochtend. Daarna was er een hele lange doorkruising van de vlakte richting Puigmal-massief. In Llivia inkopen gedaan voor 4 dagen. In de late namiddag nog het Valleé D’Eyne ingetrokken. ’s Avonds stond de kilometerteller op net geen 40.

Zaterdag 25/08 : In voorbijschietende mistflarden richting grenskam getrokken, waar het zo hard waaide dat ik soms mijn handen voor mijn mond moest houden om te kunnen ademen. Na de Pic de Noufonts (2861m) trok het plotseling helemaal dicht. Gelukkig stond er de schitterende stenen abri op de col wat lager om de bui uit te zitten. Die duurde uiteindelijk toch anderhalf uur. Het was dus al snel redelijk laat en de kam verder richting Pic du Géant zag er niet zo simpel uit dus ging ik verder via de GR11. In de namiddag nog een fantastische tocht over de grote groene vlakten ten oosten van Ull de Ter. Enorme vlakten op 2300m, een heel vreemd landschap. Ik bivakkeerde bij de bron van de Mantet en kreeg ’s avonds nog een prachtige zonsondergang vanop de top van de Roc Colom (2507m). Een prachtige dag.

Zondag 26/08 : Toch weeral grijze lucht en wat gedruppel ’s ochtends. Een enorme kudde gemzen langs om via de kam door te trekken naar het Canigou-massief. Het weer was intussen verbeterd dus verliet ik het gebruikelijke HRP-traject om via de Pic Rouge over de kam door te steken naar de Gours de Cady. Een prachtige tocht maar toch met enkele pittige passages. Lang getwijfeld of ik vanmiddag nog de Canigou zou beklimming en doorsteken naar Cortelets. De locals hadden me immers verteld dat de Serra de Roc Nègre te moeilijk was. Ik waagde het er uiteindelijk op en klauterde zonder veel problemen richting top (2784m). Van hier zag ik voor het eerst de zee en dacht ik dat het allemaal stilaan in the pocket was…

Maandag 27/08 : De hitte hing er al van ’s morgens vroeg. Na het mooie Balcon du Canigou was het een hele lange en niet echt beklijvende afdaling richting vallei. De hitte wordt stilaan verschroeiend en ondanks het feit dat ik de ene liter water na de andere binnengiet raak ik gedehydrateerd. Aan een bankautomaat in Amélie-les-Bains stort ik in elkaar en kort daarna lig ik aan de baxter van het ziekenhuis in Céret. De tocht zit erop.

Ahoi wederom !

Jaja, het superstuk zit erop, en ik leef nog! Maar zoals de titel wel al zegt, ik heb het niet bepaald cadeau gekregen de voorbije week. Ten eerste waren er al het superzware parcours en de quasi niet belopen routes (2 dagen geen enkele andere wandelaar tegengekomen!), maar daarbij kwam dan ook nog het feit dat het weer de voorbije dagen alweer de wispelturige toer is opgegaan. Exact zes uur geleden bijvoorbeeld liep ik op 2500 meter door een laagje verse sneeuw!

Het maakte het er allemaal niet makkelijker op… wanneer het eens een dag goed was moest ik, gejaagd door slechte weerberichten voor de dagen erna, soms extreem lange etappes maken. Tien uur stappen per dag was geen uitzondering de voorbije week. Gelukkig ben ik intussen één brok conditie en ben ik zelfs na zo’n etappe’s niet eens echt moe. En bijna elke dag moest ik belangrijke beslissingen nemen ivm het parcours dat ik de dag(en) erna zou volgen, waarbij een foute keuze gerust kon betekenen dat ik een dag helemaal vast zat in de mist. Een beetje een gejaagde tocht was het resultaat… tzou eigelijk niet mogen, maarja… ik zat ook met een beperkte voedselvoorraad en onderweg was er doodgewoon niets te vinden, dus ik moest wel opschieten. Tussendoor toch ook nog meer dan de tijd genomen om te genieten van het dikwijls formidabele uitzicht : Zo heb ik ondermeer de hoogste toppen van Catalonië en de Ariege beklommen (3144m), en zo zit ik intussen al aan 8 3000-ers. En daar zal het ook bij blijven, want…. er zijn geen 3000-ers meer!

Jaja, het einde is in zicht… op voorhand gaf ik mezelf een kans op vier, hooguit een kans op drie om dit huzarenstukje tot een goed einde te brengen. Nu, na zo’n 50 dagen, durf ik het voor het eerst luidop zeggen : Ik ga het halen. Nog een dikke week de laatste hoge massieven aan elkaar knopen en dan kunnen de schoenen eraf op de Meditterrane stranden. Mentaal en fysiek zal het net op tijd komen. Zeker met het slechte weer vragen lichaam en geest stilaan om rust. Maar eerst nog een laatste weekje genieten van die unieke momenten!

Greetz!

Willem

Dag per dag :

Dinsdag 14/08 : Via de GR11 afgedaald. De landschappen in het dal richting Esterri d’Aneu deden bij momenten denken aan de Scheldeboorden tussen Gent en Oudenaarde. 7kg eten ingeladen en dan via het asfalt omhoog tot Cerbi, en vandaar een heel weinig belopen pad om naar het Mont-Rouch-massief te klimmen. 1700m bergop met bijna 25kg op de rug… Ik vroeg me af hoeveel mensen per jaar eigelijk deze route zouden nemen want veel meer dan veesporen aaneenknopen  was het eigelijk niet. Nog de Col Curios en Col Calaberente over en dan bivakkeren aan Estany Major de la Gallina. Een hele lange, hele zware dag, misschien wel de zwaarste van de hele tocht.

Woensdag 15/08 : Prachtige zonsopkomst tijdens de afdaling langs de Gallina-meren. Opgejaagd door slechte weersvoorspellingen opnieuw een lange etappe gemaakt, via Noarre en Col de Certascan tot Estany Romedo de Baix. Onderweg Tuc de Certascan nog meegepikt. Heel mooi bivak aan het meer.

Donderdag 16/08 : Regen en mist. Serieus gevloekt op weg naar Port d’Artigue : het pad stond compleet verkeerd ingetekend op de kaart. Toch een uur zitten zoeken. Met een Spanjaard op en over de col, aan de oostkant een choas van blokkenvelden. Het pad binnendoor niet genomen wegens de mist maar helemaal tot de parking afgedaald en vandaar terug meer dan 1000m geklommen tot Refuge Pinet.

Vrijdag 17/08 : Vandaag stond mijn rondje 3000-ers op het programma… maar dit dreigde letterlijk de mist in te gaan. Rond 12u was mijn geduld op en begon ik te klimmen om gewoon via de col naar Spanje door te steken. Maar zie, na een halfuur was ik boven de wolken uitgeklommen en kon ik toch Montcalm (3077m), Verdaguer (3133m) en Pic d’Estats (3144m) op, met fantastische uitzichten. Daarna afgedaald tot Estany de Sottlo en een droombivak op een terrasje aan de noordkant van het meer. ’s Avonds nog even naar Col de Baborte gelopen.

Zaterdag 18/08 : Mooi weer en dus terug een lange etappe gemaakt want de voorspellingen voor volgende week werden stilaan dramatisch. Afgedaald naar Vallferrara, vandaar even Frankrijk binnen via Port de Boet en wat verder Andorra in via Port de Rat. Het stukje tussen die 2 cols was absoluut schitterend. Nog even doorgelopen tot Estanys de Tristania, waar het na het verdwijnen van de dagjesmensen best wel mooi bivakkeren was.

Zondag 19/08 : Er hing onweer in de lucht… 5u45 opgestaan, snel Portella de Rialb over en er al om 10u15 de brui aan gegeven aan het prachtige hutje van Rialp. Daar zat ik lekker warm en droog terwijl het ’s middags bliksemde en pingpongballen hagelde. Ik was helemaal alleen in de hut ’s avonds

Maandag 20/08 : Mist in Frankrijk, zon in Andorra, dus van mijn geplande parcours afgeweken. Alweer een hele lange dag, over 3 cols en bijna 2km klimmen. Het parcours was wel verrassend mooi. De weerberichten waren opnieuw heel slecht dus alweer een onbemand hutje gestrikt, ditmaal aan Estanys de Juclar. Helaas kwam de plaatselijke puberende jeugd daar ’s avonds een feestje bouwen dus werd het een korte nacht…

Dinsdag 21/08 : Serieus verschoten bij het opstaan : boven de 2400m zag alles wit! Door deze zomersneeuw Col de l’Albe overgestoken, gelukkig waren de stenen niet verijsd. Al bij al viel het nog wel mee en het landschap was wondermooi in deze vroege wintertooi. De afdaling was minder genietbaar : eindeloos gesukkel over verschrikkelijke blokkenvelden in regen en mist. Laatste stukje was het via de GR10-snelweg afdalen naar Mérens-les-Vals. Voor inkopen en internet gelift naar Ax-les-Thermes

Hier ben ik weer

Intussen aanbeland in Espot, niet zo heel ver van Andorra, en een computer bemachtigd op de camping. De laatste week was weer lichtjes zot! De dagen na de vorige mail baarde het weer nogal zorgen : we moesten de hoogste en moeilijkste col van de oversteek over, maar zagen die ochtend geen hand voor ogen door de mist en bovendien was het maar een graad of drie. Gegokt toen het rond de middag wat opklaarde en als zotten beginnen klimmen, tot dichtbij 3000m. Al bij al viel de col nog mee, een beetje geklauter maar ook niet meer dan dat. De mist viel terug neer toen we er net overheen waren. Sjans gehad dus, want zonder goed zicht moet het zowat onmogelijk zijn om daarboven de weg te vinden.

De laatste 3 dagen, waarop we het AiguesTortes-massief hebben doorkruist, waren misschien wel de mooiste van de hele tocht. Een wondere bergwereld met honderden meren en meertjes waar je mond achter elke hoek openvalt van verbazing. Afgesloten hebben we gisteren met een avondlijke beklimming van een top van bijna 3000m, en zagen de zon langzaam zakken achter een eindeloze reeks bergen, terwijl de nacht al door de dalen kroop. Roodgekleurde mistflarden die voorbijdreven maakten het plaatje compleet. Echt ongeloofelijk schoon, iedereen die een beetje goed te been is zou dat eigelijk eens gedaan moeten hebben. En iedereen die dat eens heeft gedaan zou op slag  verliefd zijn op de bergen. Het top-gevoel is iets heel bijzonders. Neerkijkend over schijnbaar de hele wereld, dat is eigelijk een beetje ego-strelend. De Noor Ibsen schreef ooit : “Here, here up on the mountain here is god and down there in the valleys are the others, dwelling”. Een god voel ik me niet maar op een of andere manier wel een beetje verheven.

Wat zag ik nog op die top : Dat de rij bergen in het oosten een stuk minder indrukwekkend was dan die in het westen. Met andere woorden, het hoogste van de Pyreneeën ligt stilaan achter mij. Maar toch. Nicolas vertrekt morgen naar Barcelona, de resterende naar schatting 20 dagen naar de zee moet ik weer mijn eigen boontjes doppen. En het stuk dat nu ligt te wachten, de Ariège, schijnt niet van de poes te zijn. Of zoals Ton Joosten (Nederlands Pyreneeënkenner) het in z´n boeken schrijft : “Het eerste wat me te binnen schiet als ik aan dit deel van de tocht denk, is dat de trekker genadeloos wordt geconfronteerd met zichzelf. Lange etappes, ontoegankelijke gebieden, het grotendeels ontbreken van paden en bemande berghutten en de eenzaamheid onderweg zijn factoren die ervoor zorgen dat hoge eisen worden gesteld aan de zelfredzaamheid. Voor je ligt veruit de hardste sectie van de oversteek. Wanneer je achteraf op deze tocht terugkijkt, zal je moeten vaststellen dat er tussen Espot en L’Hospitalet près d’Andorre dingen gebeurd zijn die je niet meer loslaten. Dit is geen tocht waar je een paar leuke herrineringen aan zult overhouden, maar een indringende gebeurtenis die je de rest van je leven met je meedraagt. Een tocht met een geweldige impact.”

Morituri te saluant

 ps : binnen paar dagen mogelijk eerste foto´s als Joris&Goedele terug in België zijn, hou de site in de gaten !

pps : Bij deze heel oprecht superveel succes gewenst aan alle tweede-zitters !

 Dag per dag :

Din 07/08 : Op ons hotelleke in Benasque het einde van de zondvloed afgewacht en dan vertrokken. Koud, mistig en buien. De vallei doorgewandeld en de tent rechtgezet naast de vuile Cabana d’Aigualluts, aan de gelijknamige vlakte.

Woe 08/08 : Mist ’s morgens. Net toen we rond 11u alle hoop opgaven om de Mulleres over te raken en hadden besloten om via de Colle Picina naar Vielha te trekken, trok de hemel open. Doorgegeven naar de col en deze zonder problemen overgestoken. De oostkant was gelukkig sneeuwvrij (hiernaar hadden we op voorhand ook al geïnformeerd op Camping Aneto). Tot 18u30 doorgewandeld en gebivakkeerd aan het onderste van de Estanhols de Mulleres, intussen was het ook weer mistig en ijzig koud geworden.

Don 09/08 : Ijs op de tent. Gedaald naar Hospital de Vielha terwijl de zon erdoor kwam. Vandaar gelift naar Vielha voor inkopen. De Tunel de Vielha dateert (volgens onze chauffeur) nog van voor Franco en dat was eraan te merken. Pure horror. 5km zonder een enkele nooduitgang en een tunnel die zo smal was dat vrachtwagens nauwelijks konden dwarsen. Ik heb dat stukje eigelijk als het gevaarlijkste van de hele tocht ervaren. Om maar te zeggen hoe relatief het allemaal is… Inkopen gedaan, teruggelift en dan doorgestapt tot het mooie Estany de Mar.

Vrij 10/08 : Drie graden vorst vanochtend. Via de Coret d’Oelhocrestada de Aiguestortes betreden. Vanaf de col de Montardo beklommen, qua verhouding uitzicht/inspanningsniveau misschien wel de tofste berg van de Pyreneeën. Ongeloofelijk uitzicht. Daarna nog wat gedaald tot het Estany Clot en er een luie middag in de zon van gemaakt.

zat 11/08 : Naar refuge de Ventosa i Calvell gedaald en besloten om de weekenddrukte in het nationale park te vermijden door een rondje te doen in de onbekendere Circ de Colomers. Onbekend maakt onbemind. Een schitterende tocht langs tientallen bergmeertjes. Bivak op 2600m bij een meertje aan de Port de Ratera. Zwemmen op hoogte die middag De Tuc de Ratera beklommen voor de zonsondergang.

Zon 12/o8 : Gemakkelijke maar verrassend mooie afdaling naar Espot, en ons geïnstalleerd op de camping. Voor Nicolas zit het erop, ik neem een rustdag en trek daarna verder oostwaarts.

BENASQUE - Van onze verslaggever ter plaatse

Zonsondergang op een schitterend terrasmeertje, met uitzicht op het hele massief, een rustig vooruitkabbelend beekje, wat sprinkhanen op de achtergrond, een mens zou er spontaan van huppelen achter de vlinders. De natte droom van de romantisch-geexalteerde ziel, quoi. Maar de Ibones de los Collado de los Caballos zijn meer dan dat. Willem is namelijk halfweg zijn lange mars. In uren, welteverstaan. Hoog tijd voor een interview dus.

Straffe stoot, een welgemeende proficiat.

(Glimlacht) Bedankt. (viriele handdruk)

Om te beginnen een vraag die je wel elke dag hoort, wij gaan die traditie dus verderzetten: hoe is het zover kunnen komen?

(Zucht) Wel, het begon met een plan om naar Santiago te stappen, 2 jaar geleden, en ik zou daarbij gekozen hebben voor een route die voor 20 dagen door de Pyreneeen trok. Naarmate ik over die 20 dagen meer opzoekingswek deed besefte ik dat eigenlijk dat stuk het stuk was dat ik wou doen. En op die manier is langzaam het idee beginnen rijpen. En daarenboven had ik wel zin in iets zots te doen dat er later misschien nooit mer zal en kan komen.

Enig idee hoeveel anderen de Pyreneeen oversteken?

Ik schat een 2 a 300, maar dat is dan puur afgaand op hetgeen ik in het Baskenland heb gezien. Maar mijn tocht is in die zin wel uniek dat ik geen tocht uit een of ander boekje loop en door vele omwegen nog veel langer onderweg ben dan de meeste anderen.

Stoer. Ook stoer: ge zijt nu halfweg. Hoe blik je terug op deze tijden?

Het eerste deel in het Baskenland was landschappelijk misschien niet zo boeiend als de rest, maar ik heb er toch bijzondere herineringen aan overgehouden.

Zoals?

Omdat ik voor het eerst lange tijd alleen stapte en ongedwongen contact kon leggen met reizigers allerhande en de plaatselijke bevolking. Toch zal ik niet ontkenne dat het deugd deed om daarna gezelschap te krijgen toen we de echte Pyreneeen introkken, met de beklimming van de Monte Perdido en de overnachting op de Taillon als absolute hoogtepunten. (blik op oneindig en slaat daas dood)

Na een maand zotte toeren moogt ge een bijnaam kiezen. Rambo/Iron man/Stalin/La bete des Pyrenees?

Ik vind ze alle 4 wel tof, maar kies toch voor de naam die een Bask mij gaf: Crazy Mister Belgium.

Goede keuze! U mag door naar de volgende ronde. Mis je eigenlijk iets, behalve je mama?

Ja, soms, op moeilijke momenten, mis ik een beetje de huiselijke warmte, het achter enen pint op cafe zitten met vrienden of het lekkere eten van thuis.

Nostalgie naar resto de Brug?

Naar resto astrid. Ik hou toch nog heel erg van dit eenvoudige en o zo mooie leven in de bergen, maar ik kan niet ontkennen dat ik wel verlang naar een goede barbecue. Ik ben tenslotte al een maand onderweg.

Dat is meteen ook de reden waarvoor je geinterviewd wordt! En hoe is het verder met de spijsvertering?

Goh, 3 beauforts met rukwinden.

Opgelet: de volgende vraag is een serieuze vraag.

Ow pijnlijk

Wat is uw pronostiek voor de komende maand? Rooskleurig of zwartgallig?

Wel de komende 10 dagen vertoef ik in jouw aangenaam gezelschap…

Ik ben helemaal ontroerd.

Dus dat zal zeker geen probleem zijn. De week erna wordt mentaal wellicht de moeilijkste van de hele tocht, want zoals Pyreneeen-kenner Ton Joosten in een van zijn Pyreneeen boeken schrijft over deze week: “De eenzaamheid onderweg, het gebrek aan gemarkeerde paden en bemande berghutten zorgen ervoor dat hoge eisenworden gesteld aan de zelfredzaamheid. Dit is geen tocht waar je enkele leuke herinneringen aan zult overhouden, maar een indringende gebeurtenis die je de rest van je leven met je meedraagt. Een tocht met een geweldige impact.” Maar als ik die week goed doorkom, dan ligt de weg naar de zee open en kan enkel een ongeluk mij nog tegenhouden.

Gevangenen krijgen psychologische begeleiding en hervallen, frontsoldaten krijgen psychologische begeleiding en tekenen opnieuw voor het front, hoe wordt uw inburgeringstraject?

(lacht) Alcohol is de enige oplossing!

Dat zal mama graag horen. En als afluiter…

Nu al ?

Ja, ook aan leuke dingen komt een eind… Heb je een boodschap voor de lezer?

Dit is een moeilijke, Walter… Wel jongens, terwijl ik de zonsondergang bewonder met een flesje Rioja-wijn op 17 graden en omringd door de 3000-ers kan ik eigelijk alleen afsluiten met het Mark Twain-citaat dat ook bovenaan de site prijkt : “In 20 years time, you’ll be ñore disappointed by the things you didn’t do, than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”

(zingt “Time” van Pink floyd)

- NICOLAS “Tatcher” RENNUY

Hola !

Na 2 weken nog eens een update! 2 werkelijk formidabele weken die zijn voorbijgevlogen. Waar ik in een vorige mail nog wat klaagde over slecht weer, hebben de Pyreneeën zich nu in al hun glorie laten bewonderen. 14 dagen vlakke zon en warm weer, het was pas het onweer vorige nacht dat daar (voorlopig) een einde aan heeft gemaakt.

Goed, nu zit ik samen met Nicolas in Benasque, een dorpje in Noord-Spanje ingesloten tussen de hoogste massieven van de Pyreneeën. Gisteren stonden we nog op de op één na hoogste top van het hele gebergte, de Pico Posets, op 3369m. En exact een week eerder beklom ik op m’n eentje (Goedele was die dag helaas ziek, allicht door besmet drinkwater, en bleef samen met Joris beneden) de Monte Perdido, de derde hoogste. Allé, twee van de drie hoogste toppen van het gebergte op een zeek tijd, dat was toch lichtjes super! Hieronder volgt nog een verslagje van de beklimming van de Perdido.

Maar nog zotter, met voorsprong hét moment van de reis, was de overnachting op de top van de Taillon, met z’n 3144m ook redelijk vooraan in het lijstje van hoogste Pyreneeëntoppen. Voor Goedele&Joris was dit op de laatste avond van hun tocht van 2 weken. We klommen in de vooravond na een grondige analyse van het weer (onweer wilt ge echt niet hebben daarboven…) naar de top, verstevigden er de stenen muurtjes op de top wat en rolden dan gewoon ons matje uit. Vanin de slaapzak genoten van de zonsondergang met een uitzicht van honderden kilometers in alle richtingen, tot diep in Spanje en Frankrijk en met een eindeloze reeks Pyreneeëntoppen in het oosten en westen. Onvergetelijk! En nog goed geslapen ook, ook al was het ´s nachts een beetje aan het vriezen. Zo goed geslapen zelfs dat ik de zonsopkomst de volgende morgen heb gemist wegens overslapen

Ook voor de rest het ene hoogtepunt na het andere : ik probeer er wat fotolinks bij te steken omdat jullie toch het een en het ander zouden kunnen visualiseren :

Een bivak aan de noordflank van de Vignemale : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=251342073&size=o

De Ordesa-canyon : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=270397487&size=o

De beklimming van de Monte Perdido (vervang dit peetje door mij ) : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=37306598&size=o

Overnachting op de Taillon en de Cirque de Gavarnie : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=228108406&size=o

De vergletsjerde noordflank van de Monte Perdido : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=868516285&size=l

De doorkruising van het Posets-massief en de beklimming van deze top (3369m) : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=192107673&size=o

En dan het verslagje van de beklimming van de Monte Perdido : Goedele was die nacht ziek geworden, dus zou ik de top alleen beklimming. Uitvalsbasis was de Refugio Goriz, op 2160m. Ik stond om 5u20 op om aan de klim te beginnen vanaf het momemt dat er genoeg daglicht was. Kluisje gehuurd in de hut om tent, slaapzak, matje, een berg eten en nog wat brol achter te laten. Dat bespaarde toch direct een kilo of 10 in de rugzak, een luxe die ik voor de lange klim best wel zag zitten. Om 6u30 begon ik eraan. Het was nog lekker fris, perfect windstil, ideaal klimweer. De stilte was overdonderend.  De weinige klmmers die voor mij waren begonnen haalde ik allemaal in en ik begon te hopen om als eerste van de dag op de top te staan. De eerste 800m klimmen naar het ijsmeetje Lago Helado waren eenvoudig, een schoon paddeke naar boven, hier en daar een stukje klauteren over wat rotspartijen of een sneeuwvlekje oversteken. Om 8u10 stond ik aan het meertje. Ik vulde m´n water bij en at wat chocolade alvorens aan het laatste stuk naar de top te beginnen. Mijn hoop om eerste boven te staan mocht ik ook opbergen want een groep had hier overnacht en was wat hoger in de couloir aan het klimmen. Die couloir lag onderaan nog vol sneeuw dus klom ik eerst nog wat door over de morene en een stukje rots alvorens rond de 3120m naar links de couloir in te duiken. Dit was een enorme rotzooi van losse keien en grind, echt verscrhikkelijk vermoeiend en een aanslag op de achillespezen. Bij elke 2 stappen gleed ik er eentje terug naar beneden. Pas rond de 3300m werd het terug wat eenvoudiger. Tegen de top aan moest ik nog over een sneeuwveld. Andere klimmers bonden hier hun stijgijzers aan maar dat was eigelijk totaal niet nodig. Nog een klein stukje over de rotsen en ik stond, rond negen uur, op de derde top van de Pyreneeën, op 3355m. Het was 4 graden boven. Het uitzicht in alle richtingen was ronduit fenomenaal, deze fotokes geven een en ander weer maar het zicht bij mij was nog beter en het licht mooier : http://www.pirineos3000.com/servlet/Panoramicas?PANORAMICAS_MOUNTAIN=(46,186,534,535)  -> zelf nog haakje sluiten in de link want het wil nie marcheren

En voor de liefhebbers om af te ronden : Dag per dag :

Woe 25/07 : Terug doorheen het Val du Jéret oñhooggeklommen tot Pont d’Espagne en vandaar naar het mooie Lac de Gaube. Jammer van de horden dagjesmensen. Daarna verder doorgeklommem terwijl de impressionante noordflank van de Vignemale steeds dichterbij kwam. Bivak aan de Oulettes de Gaube.

Don 26/07 : Vroeg opgestaan en snel naar de Hourquette d’Ossoue geklommen. Van daaruit de Petit Vignemale bestormd, de eerste 3000-er van de tocht. Fantatisch uitzicht vanop de top. Door een prachtig dal afgedaald en de tent opgezet onderaan Vallée de Canau. ’s Avonds nog eens tot het mooie Lac du Cardal geklommen.

Vrij 27/07 : De kaart kwijtgespeeld op weg naar Puerto de Bernatuero. Gelukkig was er ook nog de 1/50000. Vanaan de col de Pico de Bernatuero beklommen, met eem prachtig uitzicht op Valle d’Ara. Mogelijk een dode gems op mijn geweten want het exemplaar dat op de top stond verschoot zo hard door mijn plotse komst dat het een sprong naar achter maakte en daar gaapte een ravijn van honderden meters diep. Daarna afgedaald naar Torla en daar inkopen gedaan. ’s Avonds nog naar het kapelletje van Casetas de Diazas en daar de tent opgezet.

Zat 28/07 : Doorgeklommen naar de rand van de Ordesa-canyon en Punta Acuta beklommen, het topje met het beste uitzicht op de noordelijke flanken van de canyon. Daarna een zeer steile afdaling in de canyon. Zonder water gevallen en daardoor niet de Faja’s gedaan maar de toeristenroute door het dal. De klim naar de Refugio Goriz op het einde was er wat te veel aan. Aankomst pas rond 18u.

Zon 29/07 : Goedele werd die nacht ziek en bleef samen met Joris aan de refuge. Zelf de Perdido beklommen.

Maa 30/07 : Die nacht was het aan Joris om ziek te worden. Tegen het einde van de ochtend toch zachtjesaan vertrokken. Door een fantatisch maanlandschap via Grutta Casteret en Passage de los Sarrios naar Brèche de Roland. ´s Avonds doorgeklommen naar de top van de Taillon en daar overnacht.

Dins 31/07 : Afgedaald naar Gavarnie via de Echelles de Sarredets, afscheid genomen van Joris en Goedele en ´s avonds Nicolas verwelkomd. Een halve rustdag.

Woe 01/08 : Nog eens teruggelopen naar de prachtige Cirque, heel erg rustig in de vroege ochtend. Vandaar via Refuge des Espeguettes naar Hourquette d’Alans. Stevig doorgezet wegens dreigend onweer op weg naar de Brèche de Tuquerouye. Een verschrikkelijk steile en lastige klim, gelukkig de sneeuw kunnen omzeilen. Op de top een prachtig uitzicht op de Monte Perdido. Overnacht in het onbemande hutje in de Brèche.

Don 02/08 : Onder een grijze hemel vertrokken. Het ijsmeer gerond en door een heel vreemd landschap naar Balcon de Pineta. Prachtig uitzicht op het meer dan 1000m diepe dal waaruit mistflarden kwamen opgestegen. Afgedaald en daarna de GR11 opgepikt tot Fuente de Petramula. Een mooi bivak.

Vrij 03/08 : Een wandeldag om snel te vergeten… In de moordende hitte over een grindwegje afgedaald naar Parzan, daar bevoorraad en vervolgens langs een ander grindwegje een eindeloze klim naar Collado de los Caballos. Het bivak aan de 2 meertjes net ten zuiden van de col maakte gelukkig veel goed, prachtig uitzicht op het Posets-massief en de toppen aan de grens. ’s Avonds een flesje wijn gekraakt om het halfweg-zijn van de tocht te vieren.

Zat 04/08 : Afgedaald naar Viados en door het mooie Valle d’es Millas naar Collado de Eriste geklommen. Een beest van een col. Te moe om ons nog aan de Tuca de la Forqueta te wagen, die er bovendien niet al te simpel uitzag. Bivak een Ibon de Llardaneta.

Zon 05/08 : Vroeg opgestaan en aan de Pico Posets beklommen. Een klim grotendeels over puin, nog een grote sneeuwvlek op weg naar Collado de Llardaneta. Iets voor de top ging Nicolas op het schuivend puin nog onderuit, het bleef gelukkig bij een schaafwonde op de knie. Om 8u51 stonden we, als eersten die dag, boven. Op 3369m het hoogste punt van de hele tocht. Daarna afgedaald, grotendeels a l’improviste naar Ibon de Grist gelopen (het pad dat op de kaart stond niet gevonden) en vandaar over Collado de la Plana bij dreigend onweer afgedaald naar de mooie Ibones d’Escarpinosa. Het begon te regenen net toen de tent recht stond. ’s Avonds en ’s nachts meermaals hevig onweer, op het hoogtepunt tot 5 à 10 ontladingen per seconde.

Maa 06/08 : Korte afdaling richting Benasque onder dreigende hemel. Vannacht wordt meer hemelwater voorspeld dus proberen we ergens een dak boven ons hoofd te bemachtigen.

Gegroet laaglanders !

Jaja, hier mijn wekelijkse portie zever !

Ik zit nu dus in Cauterets : een mondain kuuroord met veel dikke mensen ergens 1/3e weg tussen de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee.

Tis hier schoon weer en rondomrond veel hoge bergen. Ik ben nu precies 20 dagen onderweg, waarin nu goed 310km zijn afgelegd en intussen qua hoogteverschil 2x de Mount Everest is bedwongen.

Schoon weer nu dus, maar dat was de laatste dagen wel even anders. Enfin, de hoge bergen waren er wel maar veel hebben we er niet van gezien. Mist, regen en wind waren de laatste 4 dagen ons deel. Vooral gisterochtend was het aan het gieten dat het niet meer schoon was. Zelden in zo een rotweer gewandeld, ook niet in Schotland of Noorwegen. Er stond ook nog eens zoveel wind dat we extra nat werden door water dat uit watervalletjes in de beken gewoon de lucht werd ingeblazen (op ons dus). Blij dat er na twee uurtjes stappen een warme berghut stond want ik was een beetje onderkoeld aan het geraken denk ik (het was maar 4 graden ook…). Daarna was het gelukkig ietsje droger maar om de dag compleet te maken ook nog eens de eerste grote orientatieblunder van de tocht gemaakt en de verkeerde col beklommen. We hebben dan maar een omwegje gemaakt en zijn via een col van meer dan 2700 meter met nog wat sneeuw naar ons eindpunt van die dag gelopen.

Enfin, dat was zo een beetje de lastigste dag van de tocht tot nu toe

Het slechte weer heeft trouwens ook voordelen : veel minder franse 50-ers met bourgondisch buikje die in doorkijk-marcellekes de bergen opwandelen.

De laatste week had ik dus (net als volgende week) het gezelschap van Joris&Goedele. Het alleen stappen is mij geweldig bevallen, maar zeker bij slecht weer is het toch wel plezant om wat aangenaam gezelschap te hebben, zeker ’s avonds. De eerste twee dagen hadden ze het nog wat lastig (ik was natuurlijk ook al een beetje ingelopen) maar intussen stappen ze ook al met de turbo! Joris had enkele dagen last aan z’n knie en dan heb ik z’n tent ook nog gedragen. Ge moet nie vragen, met een extra tent en eten voor een paar dagen bovenop het gebruikelijke gerief, het waren meer dan 20kg in die rugzak.

De Pyreneeën zijn trouwens ongeloofelijk schoon, zeker als de zon nog eens wil meewerken ook! Grote groene vlakten, prachtige valleien vol kristalheldere bergmeertjes met daarboven toppen boven de 3000 meter met hier en dan nog wat sneeuw. Hoogtepunten van de voorbije week waren de beklimming van de Pic d’Anie (2504m), met een zicht van bijna 100km in alle richtingen, het bivak aan het prachtige Ibon de Acherito, en de beklimming van een kleine bergtop nabij het meer ’s avonds waarbij een deken van wolken lag uitgespreid over Frankrijk, een plotse opklaring ’s avonds bij Ibon de Escalar waarbij ik in boxershort bij 4 graden de tent uitrende. Over enkele heuveltopjes die net boven een mer de nuages uitstaken rende  ik richting ondergaande zon, het was alsof ik òp de wolken liep, heel speciaal. De volgende ochtend in een hagelbui de Pic des Moines beklommen, met de imposante Pic du Midi d’Ossau gehuld in een spookachtig oranjerood licht van de opkomende zon. En tenslotte was er nog een onvergetelijk bivak aan het kristalheldere Lac d’Arriel, omringd door indrukwekkende bergen van meer dan 3000 meter. Voorlopig is het er door het weer nog niet van gekomen om zo’n 3000-er te beklimmen maar voor komende week wordt wel uitstekend weer voorspeld en als alles een beetje meezit moeten er dan 3 aan geloven op 5 dagen tijd! Het hoogste deel van de tocht zit er zo een beetje aan te komen, waarbij we voor het overgrote deel van de tijd boven de 2000 meter bevinden. En dat toch voor een weekje of vier

Zo zie, de siësta is hier bijna gedaan, dus dan kan ik mijn rugzak gaan inladen met eten voor 5 dagen (ondertussen toch al bijna 5000kCal per dag, echt zot hoeveel ge eet op zo’n tocht)! Dus zeg ik nog : gegroet, en tot over een weekje als ik in Gavarnie internet kan bemachtigen!

Geniet ook nog keihard van ‘t verlof allemaal!

Dag per dag :

Maandag 16/07 : Heel vroeg (5u30) opgestaan want een lange etappe en onweer voorspeld. Een uurtje later op weg door het maanlandschap van de Arres d’Anie. Daarna de Pic d’Anie (2504m) beklommen, de eerste grote Pyreneeëntop. Een lange klim maar niet echt moeilijk.  Tot mijn grote verrassing was ik helemaal alleen op de top. Boven had ik een uitzicht tot een stuk voorbij de Pic d’Orhy in het westen en over de Pic du Midi d’Ossau, het Balaitous-massief, de Vignemale en het Massif du Néouvielle in het oosten. Tijdens de eindeloze  afdaling naar Lescun (1700m dalen…) nog wat gesukkeld op weg naar Cabane de Lacure. Ik kwam op een te hoog veespoor terecht en moest een stukje terugkeren omdat de helling te steil werd om af te dalen. Na een dagmars van 8 uur behoorlijk moe in Lescun aangekomen. ’s Avonds op de camping Joris&Goedele ontmoet, helemaal met de auto overgekomen uit België om mij 2 weken te vergezellen

Dinsdag 17/07 : Rustdag op de camping in Lescun, terwijl Goedele&Joris de auto naar Gavarnie brachten. Kleren wassen, mezelf wassen (1e warme douche sinds begin van de oversteek…) en vooral eten. Vééééééééél eten.

Woensdag 18/07 : In de dichte mist de lange klim naar de grens gedaan. Klein ritueeltje aan het Lac d’Ansabère, het eerste van de vele honderden bergmeren van de oversteek. Rond de middag het wonder van de grenskam mogen aanschouwen : de mist die langs de Franse zijde de bergen opkroop werd door een strakke zuidenwind terug Frankrijk ingeblazen. Daarna dus in de zon verdergelopen naar het paradijslijk mooie Ibon de Acherito (1860m)  en er een lange middag in de zon van gemaakt. Gezwommen in het meer. ’s Avonds een klein topje (2075m) net ten westen van Pic du lac de la Chourique beklommen en gezien hoe een deken van wolken over Frankrijk en de Cirque d’Ansabère lag uitgespreid. Echt prach-tig. Jammer dat ik Goedele&Joris gezegd had niet meer dan een uurtje weg te zijn want anders was ik boven gebleven voor de zonsondergang.

Donderdag 19/07 : In de zon en met een geweldig uitzicht op de Spaanse sierras terug naar de grens geklommen op de Col de Pau. Daar gezien dat de mer de nuages nog steeds over Frankrijk lag. Het was ook hier dat Joris voor het eerst kloeg over pijn in z’n linkerknie. Stappen werd een bijzonder pijnlijke aangelegenheid. Er dan maar een korte dag van gemaakt en over een zeer mooi pad op hoogte doorgelopen tot Refuge d’Arlet. ’s Avonds wou ik nog Pic d’Aillary beklimmen maar opkomende mist besliste er anders over.

Vrijdag 20/07 : Regen en mist… Afgedaald naar Pla d’Espéunguère en vandaar rechtstreeks naar Sansanet en Col du Somport. Met Joris z’n knie en het slechte weer was het een beetje zinloos om de lus via Lac d’Estaens erbij te doen. Inkopen gedaan op de col en dan nog in de mist doorgelopen naar Ibon de Escalar. Het was er 4 graden en nog geen 10 meter zicht… Laat in de avond zakte de mist onder het niveau van het meer en deed ik de avondren-in-short waarvan sprake, met zicht op de bergen diep in Spanje, als eilandjes uitstekend boven de zee van wolken en vuurrood gekleurd door het licht van de ondergaande zon.

Zaterdag 21/07 : Wat vroeger opgestaan dan Joris&Goedele en in een hagelbui de Pic de Moines (2349m) beklommen. Enkel het laatste deel van de klim vergt wat handen-en voetenwerk op eenvoudige rotspartijen. Bij mooi weer moet dit een prachtig uitzichtstopje zijn. Ik had geen mooi weer, maar toch nog een mooi uitzicht op Pic du Midi d’Ossau, in een spookachtig rood licht van de opkomende zon. Vanaf de col vervolgd langs de vele mooie bergmeren. Onderweg een koeienkarkas met tientallen gieren. Aan Lac Gentau een Belgische vader met dochter ontmoet die een trektocht deden met een ezel als lastdier. Vannacht was hij uitgebroken en het had hen een uur gekost om hem terug te vinden. In een onweer afgedaald naar Bious-Artigues en besloten om vanwege het twijfelachtige weer naar Refuge de Pombie te lopen via de lagere maar vooral veel eenvoudigere Col de Suzon (ipv Col de Peyreget). In de late namiddag toch enkele opklaringen en uitzicht op de imposante oostkant van de Pic du Midi d’Ossau (2884m).

Zondag 22/07 : Droog maar betrokken weer vandaag. Eerst de lange afdaling naar Caillou des Sosques, daarna de nog langere klim naar Col d’Arrious. Dit heb ik ongeveer ervaren als het punt waarop we de échte hoge Pyreneeën inliepen : het landschap werd nu bepaald door hoge, donkere toppen, sneeuwvelden, puinhellingen en tientallen meren. Vanaf hier ging het ook een stuk beter met Joris z’n knie en hij nam de tent weer over. Ik kan niet zeggen dat ik ongelukkig was met de luxe van 3kg minder De passage d’Orteig is een makkie voor iemand zonder hoogtevrees. Een pannenkoek gegeten aan Refuge d’Arrémoulit en daarna nog doorgegaan over de ruige Col d’Arrémoulit (2448m). Het uitzicht vanop de col was overweldigend : in een zeldzame opklaring zagen we de indrukwekkende Balaitous, de meest westelijke 3000-er van het gebergte, met de kleine gletsjer onder de top, en bijna 1000m daaronder het kristalheldere Lac d’Arriel. Gebivakkeerd aan dit meer, omringd door toppen als de Palas (2974m), de Balaïtous (3144m) en de Frondella (3069m). Mooiste bivak van de tocht tot dusver!

Maandag 23/07 : Het regende ouwe wijven vanmorgen en daarbovenop nog eens een windje van 6 a 7 beaufort en een temperatuur van 6 graden! Rond 9u toch maar beginnen inpakken in de gietende regen. Het uurtje erna was het hardste van de tocht. Even gedacht dat ik onderkoeld geraakte en stevig doorgezet. Weinig oog voor het landschap. De warme Refugio Respomuso kwam net op tijd. Na binnen te zijn opgewarmd terug op weg, gelukkig zonder regen. Op de groene vlakte voorbij Embalse Campoplano eerst grote oriëntatieblunder van de tocht : recht naar Port de la Pierre Saint-Martin beginnen klimmen ipv naar Col de la Fache. Pas toen de col uitvlakte op 2250m besefte ik dat we fout zaten. Niet teruggekeerd maar dan maar voorgeklommen richting Col de Cambalès (2704m). Een fantastische col over puin naar een bres tussen de Pic de Cambalès en Peyregnets de Cambalès. Gelukkig was het weer wat aan het opknappen met nu en dan een streepje zon. Aan de oostzijde van de col moesten we enkele kleine sneeuwvelden traverseren dus toch maar opletten. Na een eindeloze afdaling langs de mooie Lacs de Cambalès pas na zessen aangekomen aan Refuge de Wallon. Schitterend gelegen op een kruispunt van valleien.

Dinsdag 24/07 : Over autosnelweg-paden afgedaald naar Cauterets, eerst door het mooie Vallée du Marcadau en daarna langs de watervallen van Val du Géret. Eerste uitbundige zon in 4 dagen.

Howdie mensjes,

 Weeral 5 dagen gepasseerd intussen!

Het is intussen eindelijk goed weer geworden (warm!) en de echte bergen komen stilaan in zicht. Twee uur geleden stond ik nog voor de eerste keer op een berg boven de 2000m. Nu zit ik in een cafétje in het skioord La-Pierre-St-Martin op een computer die men speciaal voor mij heeft bovengehaald. Een kort berichtje dus want ik wil hier ook nie té veel de profiteur uithangen.

De laatste dagen was het wel een stukske meer helemaal alleen lopen dan daarvoor. De eerste dagen passeerde ik nog bijna elke dag een dorpje, intussen is dat eerder eenmaal in de twee a drie dagen. En heel veel wandelaars zijn er eigelijk ook niet in het Baskenland. Vanaf morgen is dat waarschijnlijk helemaal anders als ik het hooggebergte betreedt.

Enfin, eerst ben ik met de Santiagogangers naar de Spaanse grens geklefferd, was wel speciaal. Een lange stoet van alle mogelijke soorten mensen uit alle mogelijke landen. Daarna heb ik de HRP opgepikt (Haute Randonnée Pyreneene), maar na een dag moest ik er alweer vanaf omdat er plots véél te veel wind stond. Echt zot! Minstens 100km per uur. Dat was onverantwoord om over de crete naar de Pic d’Orhy te gaan (richeltje van een meter breed met diepe afgrond aan elke zijde). Rechtdoor lopen was zelfs op het vlakke totaal onmogelijk! Dan maar stukje teruggekeerd en door het dal verdergegaan. Volgende dag een beetje geïmproviseerd om de grenskam terug op te zoeken (beetje passages zonder pad). Zonder probleem gelukt en dan vandaag het onaardse karstlandschap van de Arres d’Anie doorkruist richting La Piere-St-Martin. Onderweg de Pic d’Arlas (2044m), na het wegvallen van de Orhy gepromoveerd tot eerste 2000er van de tocht.

Fysiek zit alles nog altijd helemaal goed, geen enkele blessure die op een of andere manier de tocht in gevaar kan brengen. Intussen heb ik gelukkig ook mijn klimmersbenen gevonden. Afdalen daarentegen blijf ik doen als een oud ventje en dat zal wel altijd zo blijven

Dag per dag :

11 juli : Gebivakkeerd in een veldje net na Saint-Jean-Pied-de-Port en ’s morgens het Jacobspad opgepikt. Met de pelgrims naar de grens gelopen, het laatste deel in de mist. Een lange klim naar de grens, velen hadden het lastig. Op de grens hen in de steek gelaten en door de mist op kompas naar Col d’Arnostéguy. Daar brak het wolkendek en werd alles een stuk simpeler. Geen mooie bivakplek gevonden aan Pont de Chubigna en er dan maar een zeer lange dag van gemaakt en nog doorgelopen over Col d’Errozaté tot onderdaan het dal. In totaal een dag van 35km en bijna 2km klimmen. Laatste stuk in gietende regen. Mentaal een beetje down die avond. Nood aan beter weer.

12 juli : En daar was het mooier weer! Beetje uitgeslapen en dan a l’improviste naar de Crête d’Urculu, een stevige klim. Boven was ik boven het wolkendek uitgeklommen en circelden de gieren op enkele meters boven mijn hoofd. Het pad dat een steile helling traverseerde was erg glad door massa’s schapenstront waar een week regen was overgegaan. 1 keer bijna de dieperik in. Lange pauze op de Occabé om mijn spullen te drogen in de middagzon. Daarna een wat saaie route tot Col Bagargui. Fantastisch bivak aan een herdershut een uurtje voorbij de col, op een terras met uitzicht tot voorbij Pic d’Anie.

13 juli : ’s Nachts begon het plots verschrikkelijk te waaien, mijn tent nam alle mogelijke vormen aan. Al lang blij dat bij het inpakken niets terug richting Atlantische Oceaan vloog. Op de Crête de Millagaté was rechtdoor lopen onmogelijk geworden en was mijn keuze gemaakt : veel te gevaarlijk om via de crête de Pic d’Orhy te beklimmen. Dan maar teruggekeerd naar Col Bagargui en via de D19 afgedaald naar Gîte de Logibar. 15km asfalt. Daar mocht mijn tent niet naast de gîte dus liep ik nog door, via de Passerelle d’Holzarté, een spectaculaire hangbrug boven een 200 meter diepe canyon. Zalig! Niet voor hoogtevreesleiders. Aan de Cayolar d’Olhadubi een plekje gevonden voor de tent en mij uitbundig gewassen in een natuurlijk bassin van het riviertje tussen duizenden kikkervisjes. Toch weer een lange dag in moordende hitte.

14 juli : Met een andere Vlaming die de GR10 deed geklommen richting Col’Izeyto. Daar nam ik eerst een veldwegje pal zuid richting Cayolar Eskantolha, om vervolgens hors sentier te klimmen naar Port de Bimbaleta. Niet al te moeilijk. Op de col stond er weer verschrikkelijk veel wind. Nog vlug de Pic Bimbaleta meegepikt en daarna afgedaald naar wat ik dacht dat Refugio Beluaga was. Ik wist dat die sinds enkele jaren dicht was en trof nu een legerbasis aan. Ik ging er dus vanuit dat dit de nieuwe bestemming van het gebouw was. Toen ik ’s namiddags wat kompaskoersen aan het schieten was begon het te dagen : ik stond aan het verkeerde gebouw. 2km doorgelopen tot de échte Refugio Beluago, die was vuil en verlaten. Geslapen in het portiekje dat nog open was als noodshelter.

15 juli : Slap en futloos deze ochtend. Mogelijk een lichte zonneslag opgelopen gisteren. Pas rond 9u vertrokken, ondanks de hitte die er sowiezo opnieuw zou komen. De Lakhoura die ik oorspronkelijk wou beklimmen maar gelaten voor wat ze was en via de weg richting grens. Toch een mooie route door een spectaculair en wereldvreemd karstlandschap. Ze passeren er over een week in de tour, voor geïntresseerde geologen (Col de la Pierre St-Martin). Op de cols nog steeds verschrikkelijk veel wind. Gelukkig was er quasi geen verkeer want soms werd ik doorgewoon tot de andere kant van de weg geblazen. Nog vlug even de Pic d’Arlas meegepikt (2044m) en dan afgedaald naar het foeilelijke skioord.

 Voila

Morgen doe ik de crossing van het karstlandschap richting Lescun. Als het weer goed blijft (en niet teveel wind…) hopelijk onderweg de Pic d’Anie. Dan heb ik een rustdagje voor Goedele&Joris mij dinsdag vergezellen. In de echte Pyreneeën dan, de wereld van 3000-ers met honderden bergmeertjes en groene vlaktes tussen de bergen. Ik kijk er alvast naar uit

Volgende update allicht in Cauterets, binnen zo’n 8-9 dagen !

Ciao !

Willem