Pyreneeënoversteek 2007

Bij het uitkiezen van de route werd in hoofdzaak rekening gehouden met volgende zaken :

- Een parcours, dikwijls op grote hoogte, dat de grote variatie aan landschappen in de Pyreneeën zo goed mogelijk weergeeft.

- Het uitkiezen van een uitdagende route, waarbij echter de grootste obstakels (steile gletsjerrestanten, technisch zeer moeilijke passages en dergelijke) grotendeels uit de weg worden gegaan.

- Het af en toe inlassen van een zeer weinig belopen of niet voor de hand liggende route om “verborgen hoekjes” te ontdekken.

- De raad van enkele échte Pyreneeënkenners.

Dit heeft uiteindelijk geleid tot een traject van meer dan 900km

(klik om te vergroten)

Volledige gedetailleerde routebeschrijving (excel-file 16 pagina’s) : parcoursoverzicht.pdf

—> Er wordt aan een zeer gedetailleerde routebeschrijving gewerkt die ik tijdens de tocht heb bijgehouden. Kom rond nieuwjaar nog eens kijken voor dit document van allicht zo’n 40 paginas !

.

Korte beschrijving van het gelopen parcours (voor foto’s verwijs ik door naar de fotopagina, voor een uitgebreide beschrijving naar het tochtverslag) :

Saint-Jean-de-Luz – Hendaye via sentier du Littoral : Een makkelijke wandeling langs de Atlantische rotskust, tot aan de Frans/Spaanse grens, om het “coast-to-coast-gevoel” van de tocht te versterken.

Hendaye – Saint-Jean-Pied-de-Port via GR10 : Relatief eenvoudige opwarmer door het Westelijke Baskenland, meestal op en over beboste hellingen, waarbij al zoveel mogelijk de Frans/Spaanse grens wordt gevolgd. Toch ook al behoorlijk veel hoogteverschillen en grillig weer.
Saint-Jean-Pied-de-Port – La-Pierre-StMartin via combinatie van Camino de Santiago en daarna HRP : De eerste dag werd de pelgrimsstroom richting Santiago gevolgd tot de Spaanse grens, daar schakelde ik opnieuw over op de klassieke HRP. De Pic d’Orhy moest eruit vanwege zeer harde wind, in plaats verkende ik de Canyons aan de Franse kant van de grenskam. Op de Col Bimbalèta kwam ik opnieuw op de grenskam. Zeer lastige, niet te onderschatten tocht met enkele stevige passages hors sentier (vooral die voorbij Egerguy) en soms moeilijke oriëntatie bij slecht weer.

La-Pierre-Saint-Martin – Candanchu via HRP : De eerste dag de kalkstenen wildernis rond de Pic d’Anie doorkruist, waarbij deze top (2504m) ook werd beklommen. In Lescun hield ik een rustdag en daarna ging het via de Cirque d’Ansabère en de klassieke HRP-route langs de grens verder tot Candanchu. Een vrij eenvoudige tocht, die met de eerste bergmeertjes voor het eerst echt de sfeer van de Pyreneeën uitademt.

Candanchu – Cauterets via HRP en eigen Spaanse route langs Respomuso en Col de Cambalès : Eerste echte hooggebergtetocht die na een passage rond de Pic du Midi d’Ossau, misschien wel de meest kenmerkende top van het hele gebergte, in de de Passage d’Orteig (smalle richel langs een rotswand met kabelzekering, kan worden vermeden bij regen) en de Col de Cambalès (steile col met sneeuwvelden) de eerste grote obstakels kende. Helaas niet al te veel mooi weer gehad in dit wondermooi stukje Pyreneeën.

Cauterets – Torla – Gavarnie via GR10, eigen routes doorheen de Ordesa en via Breche de Roland terug naar Frankrijk : Een brede lus (lees : omweg) om het Vignemale-massief en het Monte Perdido-massief en de Ordesa-canyon, één van de grootste van Europa, te verkennen. Na de passage van de indrukwekkende noordflank van de Vignemale werd z’n kleine broertje, de Petit Vignemale (3032m) beklommen. Daarna ging het via de onbekende maar wondermooie grensovergang van de Puerto de Bernatuero naar Spanje, waar de tot 1000m diepe Ordesa-canyon werd verkend. De Refugio de Goriz diende daarna als uitvalsbasis voor de beklimming van de Monte Perdido (3355m), de 3e top van het gebergte. Via de majestueuse Brèche de Roland (2807m) ging het daarna naar de beroemde Cirque de Gavarnie, met een overnachting op de Taillon (3144m) onderweg. Zware en uitdagende week, maar wel over de meest betreden paden van het gebergte.

Gavarnie – Benasque via Brèche de Tuquerouye, Balcon de Pineta, GR11 tot Viados, eigen route door Posets-massief : Via de moeilijke deels besneeuwde couloir van de Brèche de Tuquerouye (2666m) ging het meteen weer naar Spanje, met van in dit gat in de rotswand een zicht op de vergletsjerde noordwand van de Monte Perdido. Via een wat saai overgangsstuk (de westflank van de Collado de los Caballos is absoluut te mijden!) ging het daarna naar het Posets-massief, dat via twee hoge cols doorkruist werd, met onderweg nog de beklimming van de Posets (3369m) zelf. Een wondermooie tocht die bewees dat afwijken van de HRP-route ook de moeite kan zijn.

Benasque – Espot via Coll de Mulleres (!), Hospital de Vielha, eigen route door Parc Nacional d’Aiguestortes en Circ de Colomers : Na opnieuw een makkelijke aanloopstrook ging het daarna richting Maladeta-massief, het hoogste van het gebergte. Dit werd langs de noordzijde doorkruist met als sluitstuk de Coll de Mulleres, een 2928m-hoge pas die gelukkig sneeuwvrij was en technisch nogal bleek mee te vallen. Daarna werd een van de mooiste gebieden van de Pyreneeën doorkruist, het Parc Nacional d’Aiguestortes, waar steile granieten bergtoppen hoog boven de honderden verborgen bergmeertjes uittorenen. Absoluut één van de mooiste stukken van de hele oversteek.

Espot – Mérens-les-Vals : deels HRP, deels eigen route via massief van Mont-Roig, massief van Certascan, Pic d’Estats, Vallferrara, Andorra-Arcalis, Refugi de Juclar : Extreem zware en bij momenten quasi niet belopen route. Na een makkelijke aanloop door de vallei werd via een opeenvolging van 2 hoge cols het Mont-Roig-massief doorkruist, en daarna het Certascan-massief. De Pic de Certascan werd hierbij beklommen. Het weer dwong mij daarna om helemaal tot de parking van Mounicou af te dalen en terug door te klimmen naar Refuge de Pinet. Vandaar werden de 3000-ers rond de Pic d’Estats bedwongen. Via Port de Boet en Port de Rat ging het naar Andorra, waar ik langs de grens doorliep om uiteindelijk via de Coll d’Albe af te dalen naar Frankrijk en Mérens-les-Vals. Bevoorrading was er onderweg nauwelijks, wat impliceerde dat er bijna 8 kilo eten in de rugzak moest en dit deel van de tocht moest worden aangevat met bijna 25 kilo op de rug. Zowel fysiek en mentaal was dit de ultieme uitdaging. Of zoals Ton joosten het in z’n boek “In de Ban van de Pyreneeën” verwoordt : “Het eerste wat me te binnen schiet als ik aan dit deel van de tocht denk, is dat de trekker genadeloos wordt geconfronteerd met zichzelf. Lange etappes, ontoegankelijke gebieden, het grotendeels ontbreken van paden en bemande berghutten en de eenzaamheid onderweg zijn factoren die ervoor zorgen dat hoge eisen worden gesteld aan de zelfredzaamheid. Voor je ligt veruit de hardste sectie van de oversteek. Wanneer je achteraf op deze tocht terugkijkt, zal je moeten vaststellen dat er tussen Espot en L’Hospitalet près d’Andorre dingen gebeurd zijn die je niet meer loslaten. Dit is geen tocht waar je een paar leuke herrineringen aan zult overhouden, maar een indringende gebeurtenis die je de rest van je leven met je meedraagt. Een tocht met een geweldige impact.”

Mérens-les-Vals – Llivia via HRP en eigen route (Barrage de Bésines, Pic Carlit, Barrage de Bouillouses) : Met de Ariège achter de rug zijn ook de grootste moeilijkheden van de baan. In dit deel was het ruige slotstuk naar de top van de Pic Carlit (2931m) het enige vermeldenswaardige obstakel. Een mooie route met de Pic en de Lacs de Carlit als hoogtepunten.

Llivia – Amélie-les-Bains via HRP met enkele eigen hoge varianten : Laatste hoge deel van de oversteek, waarbij na het hoogplateau in de buurt van de Spaanse enclave Llivia te hebben doorkruist langdurig de grenskam werd gevolgd richting Canigou-massief. Ook hier werd zoveel mogelijk op hoogte gebleven, om uiteindelijk de eindeloze afdaling naar Amélie-les-Bains (bijna 2500 hoogtemeters constant bergaf…) aan te vatten. Vergeet niet hier genoeg te drinken