Pyreneeënoversteek 2007

Gegroet !

Niet vanuit een donker kamertje van het Santiagogenootschap of een of ander louche internetcafé deze keer, maar gewoon van thuis. En zoals de titel laat vermoeden : Neen, dit is niet het zegebulletin dat normaal ongeveer rond deze tijd had kunnen binnenlopen. Gestrand letterlijk in het zicht van de streep. Ik heb de zee gezien, maar ze niet bereikt. Het is geëindigd op een manier die ik niet bepaald had verwacht. Niet omdat ik mentaal ben gekraakt, niet omdat ik ergens tussen de stenen ben blijven hangen in een blokkenveld, niet omdat ik in de ochtenddauw van een steile grashelling naar beneden ben gesjeesd. Het is geëindigd met een appelflauwte voor een bankautomaat in de drukste winkelstraat van Amélie-les-Bains.

De dag voordien had ik in de namiddag nog de Pic du Canigou overwonnen, met z’n 2784m en een lange klauterpassage op het einde de laatste grote hindernis van de oversteek. Na de Canigou zijn de Pyreneeën eigelijk gewoon gedaan. Ik herriner me nog dat ik op de top een lichtjes euforisch gevoel had : In de diepte lag de kustvlakte en zag in de verte voor het eerst de zee blinken. Het was een magisch moment. Nog 4 korte etappes over makkelijke paden en de zee zou worden bereikt. Het kon eigelijk niet meer mislopen… De volgende ochtend ontbeet ik terwijl de eerste zonnestralen werden gereflecteerd op het Meditterane water. Het zou een laatste vervelende dag worden : een eindeloze afdaling van 8 uur in de zon, van helemaal boven in de bergen tot in de vallei, op nauwelijks 200m hoogte. Het was al heel warm ’s morgens en ik dronk tijdens het wandelen zo’n 8 liter water, in dit weer een beetje mijn gemiddelde. En hoe meer ik daalde, hoe warmer het werd, tot 35 graden in de vallei.

Om 16u bereikte ik eindelijk Amélie-les-Bains. Ik zweette heel hard, ik had er net een week opzitten in temperaturen onder de 10 graden. Deze plotse hitte kwam behoorlijk hard aan. Ik liep naar een bankautomaat om geld af te halen om mijn treinticket naar huis te gaan kopen voor wanneer ik binnen een paar dagen de zee ging bereiken (daar was ik nogal zeker van). Terwijl ik aan de automaat stond begon het plots allemaal te draaien. Ik probeerde me nog te ondersteunen met m’n wandelstokken maar donderde hopeloos buiten westen op de straatstenen.

Een paar seconden later ontwaak ik. Probeer op te staan maar val terstond opnieuw bewusteloos. Mensen komen te hulp gelopen, men belt de 100. Voor ik het goed en wel besef lig ik in de ambulance aan de baxter. Zware dehydratatie is de vaststelling van de dokter en ze willen me naar het ziekenhuis. Ik begin me stilaan als een slachtoffer te voelen en dat bevalt me niet, ik voel me eigelijk helemaal niet slecht. Maar ik neem wel een hele zware beslissing : Als dit het laatste deel van de tocht is, kan ik er maar beter gewoon mee stoppen. Voor de komende dagen werd nog 35 tot 40 graden voorspeld en dan wordt het gewoon roofbouw op mijn lichaam. En nu gebeurde het wel in een winkelstraat, maar wat als me morgen hetzelfde overkomt op een paddeke waar misschien vijf à tien mensen per dag passeren? Nee, dan kon ik er maar beter mee stoppen. Ik had me het einde van de tocht wel anders voorgesteld : Geen zoete tranen van geluk en trots terwijl ik de golven langs mijn benen voelde glijden, maar zure tranen van ontgoocheling en frustratie in een ambulance die met loeiende sirenes tegen een rotvaart naar het ziekenhuis van Céret reed.

Intussen, twee dagen later, is de grootste ontgoocheling eigelijk al doorgespoeld. Oke, de symbolische kers op de taart mag dan wel ontbreken, maar ik heb gewoon twee onvergetelijk zalige maanden achter de rug : De echte Pyreneeën heb ik eigelijk wel gedaan (een paar bultjes van goed 1000m op het einde dus niet meegerekend ), ik heb enkele van de hoogste en mooiste toppen van het gebergte beklommen en heb een pak intressante mensen ontmoet waarmee nu volop om en weer wordt gemaild. Nee, het zijn twee fantastische maanden geweest, een tocht zoals ik er misschien nooit meer één zal maken. Al moet ik toegeven, stilletjes wordt al gebroed op plannen voor volgend jaar, al wordt het dan allemaal iets minder extreem.

Een grand merci aan enkele mensen is zeker op z’n plaats : Aan m’n mammie en m’n pappie, voor de (bijna) onvoorwaardelijke steun bij dit project, voor het betalen van m’n voedsel onderweg, voor het dagelijks doorsturen van de noodzakelijke weerberichten, en voor nog zoveel meer! Ik zal volgend jaar eens wat meer den afwas doen Aan Joris, Goedele en Nicolas, voor het fijne gezelschap onderweg. Aan een heleboel mensen, maar toch vooral Ivo, Joery en Stefan, voor zeer welkome opmerkingen en suggesties ivm het gekozen parcours. Aan al m’n vriendjes en vriendinnetjes, voor de steun op voorhand en voor de berichten onderweg (die ik door tijdsgebrek lang niet allemaal heb kunnen beantwoorden). En, last but not least, aan alle sponsors van het Membol Social-project, voor het engagement om mee te willen werken aan en te dromen van een betere wereld. Want wat ik zeker meeneem uit de laatste twee maanden : dromen zijn niet altijd bedrog.

Een fotoselectie volgt over een paar dagen !

Groetsels

Willem

http://pyreneeenoversteek.wordpress.com

En nog voor een allerlaatste keer : de dag per dag :

Woensdag 22/08 : Onder een grijze hemel en ijzige wind terug de bergen ingetrokken via de Porteille de Bésines en vandaar doorgestoken naar het enorme Etang de Lanoux. Landschappen die een beetje aan het Posets-massief deden denken. ’s Avonds mee mogen genieten van de BBQ van drie bouwvakkers uit Perpignan, die de cabane bij het meer hadden ingepalmd.

Donderdag 23/08 : Vandaag stond de Pic Carlit op het programma, een vrij delicate klim tot 2923m. Het einde van de regen afgewacht en rond 12u het licht op groen gezet voor de beklimming. Samen met 2 coole franse studenten. Op de steile flanken van de berg verzeilden we echter in een hevige hagel- en sneeuwbui bij temperaturen nauwelijks boven het vriespunt. De meest heroïsche klim van de tocht in extreme weersomstandigheden. Eenmaal boven trok het heel even open. Tijdens de afdaling werden de buien enkel heviger. Aan Etang de Trebens had ik er genoeg van. Ik zette de tent naast een schuilhutje bij het meer waar ik op z’n minst droog kon koken en eten.

Vrijdag 24/08 : Eindelijk zon! Alle contrast dat gisteren ontbrak bij de Lacs de Carlit was nu plots wel aanwezig. Een heerlijke tocht in de vroege ochtend. Daarna was er een hele lange doorkruising van de vlakte richting Puigmal-massief. In Llivia inkopen gedaan voor 4 dagen. In de late namiddag nog het Valleé D’Eyne ingetrokken. ’s Avonds stond de kilometerteller op net geen 40.

Zaterdag 25/08 : In voorbijschietende mistflarden richting grenskam getrokken, waar het zo hard waaide dat ik soms mijn handen voor mijn mond moest houden om te kunnen ademen. Na de Pic de Noufonts (2861m) trok het plotseling helemaal dicht. Gelukkig stond er de schitterende stenen abri op de col wat lager om de bui uit te zitten. Die duurde uiteindelijk toch anderhalf uur. Het was dus al snel redelijk laat en de kam verder richting Pic du Géant zag er niet zo simpel uit dus ging ik verder via de GR11. In de namiddag nog een fantastische tocht over de grote groene vlakten ten oosten van Ull de Ter. Enorme vlakten op 2300m, een heel vreemd landschap. Ik bivakkeerde bij de bron van de Mantet en kreeg ’s avonds nog een prachtige zonsondergang vanop de top van de Roc Colom (2507m). Een prachtige dag.

Zondag 26/08 : Toch weeral grijze lucht en wat gedruppel ’s ochtends. Een enorme kudde gemzen langs om via de kam door te trekken naar het Canigou-massief. Het weer was intussen verbeterd dus verliet ik het gebruikelijke HRP-traject om via de Pic Rouge over de kam door te steken naar de Gours de Cady. Een prachtige tocht maar toch met enkele pittige passages. Lang getwijfeld of ik vanmiddag nog de Canigou zou beklimming en doorsteken naar Cortelets. De locals hadden me immers verteld dat de Serra de Roc Nègre te moeilijk was. Ik waagde het er uiteindelijk op en klauterde zonder veel problemen richting top (2784m). Van hier zag ik voor het eerst de zee en dacht ik dat het allemaal stilaan in the pocket was…

Maandag 27/08 : De hitte hing er al van ’s morgens vroeg. Na het mooie Balcon du Canigou was het een hele lange en niet echt beklijvende afdaling richting vallei. De hitte wordt stilaan verschroeiend en ondanks het feit dat ik de ene liter water na de andere binnengiet raak ik gedehydrateerd. Aan een bankautomaat in Amélie-les-Bains stort ik in elkaar en kort daarna lig ik aan de baxter van het ziekenhuis in Céret. De tocht zit erop.