Pyreneeënoversteek 2007

Ahoi wederom !

Jaja, het superstuk zit erop, en ik leef nog! Maar zoals de titel wel al zegt, ik heb het niet bepaald cadeau gekregen de voorbije week. Ten eerste waren er al het superzware parcours en de quasi niet belopen routes (2 dagen geen enkele andere wandelaar tegengekomen!), maar daarbij kwam dan ook nog het feit dat het weer de voorbije dagen alweer de wispelturige toer is opgegaan. Exact zes uur geleden bijvoorbeeld liep ik op 2500 meter door een laagje verse sneeuw!

Het maakte het er allemaal niet makkelijker op… wanneer het eens een dag goed was moest ik, gejaagd door slechte weerberichten voor de dagen erna, soms extreem lange etappes maken. Tien uur stappen per dag was geen uitzondering de voorbije week. Gelukkig ben ik intussen één brok conditie en ben ik zelfs na zo’n etappe’s niet eens echt moe. En bijna elke dag moest ik belangrijke beslissingen nemen ivm het parcours dat ik de dag(en) erna zou volgen, waarbij een foute keuze gerust kon betekenen dat ik een dag helemaal vast zat in de mist. Een beetje een gejaagde tocht was het resultaat… tzou eigelijk niet mogen, maarja… ik zat ook met een beperkte voedselvoorraad en onderweg was er doodgewoon niets te vinden, dus ik moest wel opschieten. Tussendoor toch ook nog meer dan de tijd genomen om te genieten van het dikwijls formidabele uitzicht : Zo heb ik ondermeer de hoogste toppen van Catalonië en de Ariege beklommen (3144m), en zo zit ik intussen al aan 8 3000-ers. En daar zal het ook bij blijven, want…. er zijn geen 3000-ers meer!

Jaja, het einde is in zicht… op voorhand gaf ik mezelf een kans op vier, hooguit een kans op drie om dit huzarenstukje tot een goed einde te brengen. Nu, na zo’n 50 dagen, durf ik het voor het eerst luidop zeggen : Ik ga het halen. Nog een dikke week de laatste hoge massieven aan elkaar knopen en dan kunnen de schoenen eraf op de Meditterrane stranden. Mentaal en fysiek zal het net op tijd komen. Zeker met het slechte weer vragen lichaam en geest stilaan om rust. Maar eerst nog een laatste weekje genieten van die unieke momenten!

Greetz!

Willem

Dag per dag :

Dinsdag 14/08 : Via de GR11 afgedaald. De landschappen in het dal richting Esterri d’Aneu deden bij momenten denken aan de Scheldeboorden tussen Gent en Oudenaarde. 7kg eten ingeladen en dan via het asfalt omhoog tot Cerbi, en vandaar een heel weinig belopen pad om naar het Mont-Rouch-massief te klimmen. 1700m bergop met bijna 25kg op de rug… Ik vroeg me af hoeveel mensen per jaar eigelijk deze route zouden nemen want veel meer dan veesporen aaneenknopen  was het eigelijk niet. Nog de Col Curios en Col Calaberente over en dan bivakkeren aan Estany Major de la Gallina. Een hele lange, hele zware dag, misschien wel de zwaarste van de hele tocht.

Woensdag 15/08 : Prachtige zonsopkomst tijdens de afdaling langs de Gallina-meren. Opgejaagd door slechte weersvoorspellingen opnieuw een lange etappe gemaakt, via Noarre en Col de Certascan tot Estany Romedo de Baix. Onderweg Tuc de Certascan nog meegepikt. Heel mooi bivak aan het meer.

Donderdag 16/08 : Regen en mist. Serieus gevloekt op weg naar Port d’Artigue : het pad stond compleet verkeerd ingetekend op de kaart. Toch een uur zitten zoeken. Met een Spanjaard op en over de col, aan de oostkant een choas van blokkenvelden. Het pad binnendoor niet genomen wegens de mist maar helemaal tot de parking afgedaald en vandaar terug meer dan 1000m geklommen tot Refuge Pinet.

Vrijdag 17/08 : Vandaag stond mijn rondje 3000-ers op het programma… maar dit dreigde letterlijk de mist in te gaan. Rond 12u was mijn geduld op en begon ik te klimmen om gewoon via de col naar Spanje door te steken. Maar zie, na een halfuur was ik boven de wolken uitgeklommen en kon ik toch Montcalm (3077m), Verdaguer (3133m) en Pic d’Estats (3144m) op, met fantastische uitzichten. Daarna afgedaald tot Estany de Sottlo en een droombivak op een terrasje aan de noordkant van het meer. ’s Avonds nog even naar Col de Baborte gelopen.

Zaterdag 18/08 : Mooi weer en dus terug een lange etappe gemaakt want de voorspellingen voor volgende week werden stilaan dramatisch. Afgedaald naar Vallferrara, vandaar even Frankrijk binnen via Port de Boet en wat verder Andorra in via Port de Rat. Het stukje tussen die 2 cols was absoluut schitterend. Nog even doorgelopen tot Estanys de Tristania, waar het na het verdwijnen van de dagjesmensen best wel mooi bivakkeren was.

Zondag 19/08 : Er hing onweer in de lucht… 5u45 opgestaan, snel Portella de Rialb over en er al om 10u15 de brui aan gegeven aan het prachtige hutje van Rialp. Daar zat ik lekker warm en droog terwijl het ’s middags bliksemde en pingpongballen hagelde. Ik was helemaal alleen in de hut ’s avonds

Maandag 20/08 : Mist in Frankrijk, zon in Andorra, dus van mijn geplande parcours afgeweken. Alweer een hele lange dag, over 3 cols en bijna 2km klimmen. Het parcours was wel verrassend mooi. De weerberichten waren opnieuw heel slecht dus alweer een onbemand hutje gestrikt, ditmaal aan Estanys de Juclar. Helaas kwam de plaatselijke puberende jeugd daar ’s avonds een feestje bouwen dus werd het een korte nacht…

Dinsdag 21/08 : Serieus verschoten bij het opstaan : boven de 2400m zag alles wit! Door deze zomersneeuw Col de l’Albe overgestoken, gelukkig waren de stenen niet verijsd. Al bij al viel het nog wel mee en het landschap was wondermooi in deze vroege wintertooi. De afdaling was minder genietbaar : eindeloos gesukkel over verschrikkelijke blokkenvelden in regen en mist. Laatste stukje was het via de GR10-snelweg afdalen naar Mérens-les-Vals. Voor inkopen en internet gelift naar Ax-les-Thermes