Pyreneeënoversteek 2007

Hier ben ik weer

Intussen aanbeland in Espot, niet zo heel ver van Andorra, en een computer bemachtigd op de camping. De laatste week was weer lichtjes zot! De dagen na de vorige mail baarde het weer nogal zorgen : we moesten de hoogste en moeilijkste col van de oversteek over, maar zagen die ochtend geen hand voor ogen door de mist en bovendien was het maar een graad of drie. Gegokt toen het rond de middag wat opklaarde en als zotten beginnen klimmen, tot dichtbij 3000m. Al bij al viel de col nog mee, een beetje geklauter maar ook niet meer dan dat. De mist viel terug neer toen we er net overheen waren. Sjans gehad dus, want zonder goed zicht moet het zowat onmogelijk zijn om daarboven de weg te vinden.

De laatste 3 dagen, waarop we het AiguesTortes-massief hebben doorkruist, waren misschien wel de mooiste van de hele tocht. Een wondere bergwereld met honderden meren en meertjes waar je mond achter elke hoek openvalt van verbazing. Afgesloten hebben we gisteren met een avondlijke beklimming van een top van bijna 3000m, en zagen de zon langzaam zakken achter een eindeloze reeks bergen, terwijl de nacht al door de dalen kroop. Roodgekleurde mistflarden die voorbijdreven maakten het plaatje compleet. Echt ongeloofelijk schoon, iedereen die een beetje goed te been is zou dat eigelijk eens gedaan moeten hebben. En iedereen die dat eens heeft gedaan zou op slag  verliefd zijn op de bergen. Het top-gevoel is iets heel bijzonders. Neerkijkend over schijnbaar de hele wereld, dat is eigelijk een beetje ego-strelend. De Noor Ibsen schreef ooit : “Here, here up on the mountain here is god and down there in the valleys are the others, dwelling”. Een god voel ik me niet maar op een of andere manier wel een beetje verheven.

Wat zag ik nog op die top : Dat de rij bergen in het oosten een stuk minder indrukwekkend was dan die in het westen. Met andere woorden, het hoogste van de Pyreneeën ligt stilaan achter mij. Maar toch. Nicolas vertrekt morgen naar Barcelona, de resterende naar schatting 20 dagen naar de zee moet ik weer mijn eigen boontjes doppen. En het stuk dat nu ligt te wachten, de Ariège, schijnt niet van de poes te zijn. Of zoals Ton Joosten (Nederlands Pyreneeënkenner) het in z´n boeken schrijft : “Het eerste wat me te binnen schiet als ik aan dit deel van de tocht denk, is dat de trekker genadeloos wordt geconfronteerd met zichzelf. Lange etappes, ontoegankelijke gebieden, het grotendeels ontbreken van paden en bemande berghutten en de eenzaamheid onderweg zijn factoren die ervoor zorgen dat hoge eisen worden gesteld aan de zelfredzaamheid. Voor je ligt veruit de hardste sectie van de oversteek. Wanneer je achteraf op deze tocht terugkijkt, zal je moeten vaststellen dat er tussen Espot en L’Hospitalet près d’Andorre dingen gebeurd zijn die je niet meer loslaten. Dit is geen tocht waar je een paar leuke herrineringen aan zult overhouden, maar een indringende gebeurtenis die je de rest van je leven met je meedraagt. Een tocht met een geweldige impact.”

Morituri te saluant

 ps : binnen paar dagen mogelijk eerste foto´s als Joris&Goedele terug in België zijn, hou de site in de gaten !

pps : Bij deze heel oprecht superveel succes gewenst aan alle tweede-zitters !

 Dag per dag :

Din 07/08 : Op ons hotelleke in Benasque het einde van de zondvloed afgewacht en dan vertrokken. Koud, mistig en buien. De vallei doorgewandeld en de tent rechtgezet naast de vuile Cabana d’Aigualluts, aan de gelijknamige vlakte.

Woe 08/08 : Mist ’s morgens. Net toen we rond 11u alle hoop opgaven om de Mulleres over te raken en hadden besloten om via de Colle Picina naar Vielha te trekken, trok de hemel open. Doorgegeven naar de col en deze zonder problemen overgestoken. De oostkant was gelukkig sneeuwvrij (hiernaar hadden we op voorhand ook al geïnformeerd op Camping Aneto). Tot 18u30 doorgewandeld en gebivakkeerd aan het onderste van de Estanhols de Mulleres, intussen was het ook weer mistig en ijzig koud geworden.

Don 09/08 : Ijs op de tent. Gedaald naar Hospital de Vielha terwijl de zon erdoor kwam. Vandaar gelift naar Vielha voor inkopen. De Tunel de Vielha dateert (volgens onze chauffeur) nog van voor Franco en dat was eraan te merken. Pure horror. 5km zonder een enkele nooduitgang en een tunnel die zo smal was dat vrachtwagens nauwelijks konden dwarsen. Ik heb dat stukje eigelijk als het gevaarlijkste van de hele tocht ervaren. Om maar te zeggen hoe relatief het allemaal is… Inkopen gedaan, teruggelift en dan doorgestapt tot het mooie Estany de Mar.

Vrij 10/08 : Drie graden vorst vanochtend. Via de Coret d’Oelhocrestada de Aiguestortes betreden. Vanaf de col de Montardo beklommen, qua verhouding uitzicht/inspanningsniveau misschien wel de tofste berg van de Pyreneeën. Ongeloofelijk uitzicht. Daarna nog wat gedaald tot het Estany Clot en er een luie middag in de zon van gemaakt.

zat 11/08 : Naar refuge de Ventosa i Calvell gedaald en besloten om de weekenddrukte in het nationale park te vermijden door een rondje te doen in de onbekendere Circ de Colomers. Onbekend maakt onbemind. Een schitterende tocht langs tientallen bergmeertjes. Bivak op 2600m bij een meertje aan de Port de Ratera. Zwemmen op hoogte die middag De Tuc de Ratera beklommen voor de zonsondergang.

Zon 12/o8 : Gemakkelijke maar verrassend mooie afdaling naar Espot, en ons geïnstalleerd op de camping. Voor Nicolas zit het erop, ik neem een rustdag en trek daarna verder oostwaarts.