Pyreneeënoversteek 2007

Hola !

Na 2 weken nog eens een update! 2 werkelijk formidabele weken die zijn voorbijgevlogen. Waar ik in een vorige mail nog wat klaagde over slecht weer, hebben de Pyreneeën zich nu in al hun glorie laten bewonderen. 14 dagen vlakke zon en warm weer, het was pas het onweer vorige nacht dat daar (voorlopig) een einde aan heeft gemaakt.

Goed, nu zit ik samen met Nicolas in Benasque, een dorpje in Noord-Spanje ingesloten tussen de hoogste massieven van de Pyreneeën. Gisteren stonden we nog op de op één na hoogste top van het hele gebergte, de Pico Posets, op 3369m. En exact een week eerder beklom ik op m’n eentje (Goedele was die dag helaas ziek, allicht door besmet drinkwater, en bleef samen met Joris beneden) de Monte Perdido, de derde hoogste. Allé, twee van de drie hoogste toppen van het gebergte op een zeek tijd, dat was toch lichtjes super! Hieronder volgt nog een verslagje van de beklimming van de Perdido.

Maar nog zotter, met voorsprong hét moment van de reis, was de overnachting op de top van de Taillon, met z’n 3144m ook redelijk vooraan in het lijstje van hoogste Pyreneeëntoppen. Voor Goedele&Joris was dit op de laatste avond van hun tocht van 2 weken. We klommen in de vooravond na een grondige analyse van het weer (onweer wilt ge echt niet hebben daarboven…) naar de top, verstevigden er de stenen muurtjes op de top wat en rolden dan gewoon ons matje uit. Vanin de slaapzak genoten van de zonsondergang met een uitzicht van honderden kilometers in alle richtingen, tot diep in Spanje en Frankrijk en met een eindeloze reeks Pyreneeëntoppen in het oosten en westen. Onvergetelijk! En nog goed geslapen ook, ook al was het ´s nachts een beetje aan het vriezen. Zo goed geslapen zelfs dat ik de zonsopkomst de volgende morgen heb gemist wegens overslapen

Ook voor de rest het ene hoogtepunt na het andere : ik probeer er wat fotolinks bij te steken omdat jullie toch het een en het ander zouden kunnen visualiseren :

Een bivak aan de noordflank van de Vignemale : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=251342073&size=o

De Ordesa-canyon : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=270397487&size=o

De beklimming van de Monte Perdido (vervang dit peetje door mij ) : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=37306598&size=o

Overnachting op de Taillon en de Cirque de Gavarnie : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=228108406&size=o

De vergletsjerde noordflank van de Monte Perdido : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=868516285&size=l

De doorkruising van het Posets-massief en de beklimming van deze top (3369m) : http://www.flickr.com/photo_zoom.gne?id=192107673&size=o

En dan het verslagje van de beklimming van de Monte Perdido : Goedele was die nacht ziek geworden, dus zou ik de top alleen beklimming. Uitvalsbasis was de Refugio Goriz, op 2160m. Ik stond om 5u20 op om aan de klim te beginnen vanaf het momemt dat er genoeg daglicht was. Kluisje gehuurd in de hut om tent, slaapzak, matje, een berg eten en nog wat brol achter te laten. Dat bespaarde toch direct een kilo of 10 in de rugzak, een luxe die ik voor de lange klim best wel zag zitten. Om 6u30 begon ik eraan. Het was nog lekker fris, perfect windstil, ideaal klimweer. De stilte was overdonderend.  De weinige klmmers die voor mij waren begonnen haalde ik allemaal in en ik begon te hopen om als eerste van de dag op de top te staan. De eerste 800m klimmen naar het ijsmeetje Lago Helado waren eenvoudig, een schoon paddeke naar boven, hier en daar een stukje klauteren over wat rotspartijen of een sneeuwvlekje oversteken. Om 8u10 stond ik aan het meertje. Ik vulde m´n water bij en at wat chocolade alvorens aan het laatste stuk naar de top te beginnen. Mijn hoop om eerste boven te staan mocht ik ook opbergen want een groep had hier overnacht en was wat hoger in de couloir aan het klimmen. Die couloir lag onderaan nog vol sneeuw dus klom ik eerst nog wat door over de morene en een stukje rots alvorens rond de 3120m naar links de couloir in te duiken. Dit was een enorme rotzooi van losse keien en grind, echt verscrhikkelijk vermoeiend en een aanslag op de achillespezen. Bij elke 2 stappen gleed ik er eentje terug naar beneden. Pas rond de 3300m werd het terug wat eenvoudiger. Tegen de top aan moest ik nog over een sneeuwveld. Andere klimmers bonden hier hun stijgijzers aan maar dat was eigelijk totaal niet nodig. Nog een klein stukje over de rotsen en ik stond, rond negen uur, op de derde top van de Pyreneeën, op 3355m. Het was 4 graden boven. Het uitzicht in alle richtingen was ronduit fenomenaal, deze fotokes geven een en ander weer maar het zicht bij mij was nog beter en het licht mooier : http://www.pirineos3000.com/servlet/Panoramicas?PANORAMICAS_MOUNTAIN=(46,186,534,535)  -> zelf nog haakje sluiten in de link want het wil nie marcheren

En voor de liefhebbers om af te ronden : Dag per dag :

Woe 25/07 : Terug doorheen het Val du Jéret oñhooggeklommen tot Pont d’Espagne en vandaar naar het mooie Lac de Gaube. Jammer van de horden dagjesmensen. Daarna verder doorgeklommem terwijl de impressionante noordflank van de Vignemale steeds dichterbij kwam. Bivak aan de Oulettes de Gaube.

Don 26/07 : Vroeg opgestaan en snel naar de Hourquette d’Ossoue geklommen. Van daaruit de Petit Vignemale bestormd, de eerste 3000-er van de tocht. Fantatisch uitzicht vanop de top. Door een prachtig dal afgedaald en de tent opgezet onderaan Vallée de Canau. ’s Avonds nog eens tot het mooie Lac du Cardal geklommen.

Vrij 27/07 : De kaart kwijtgespeeld op weg naar Puerto de Bernatuero. Gelukkig was er ook nog de 1/50000. Vanaan de col de Pico de Bernatuero beklommen, met eem prachtig uitzicht op Valle d’Ara. Mogelijk een dode gems op mijn geweten want het exemplaar dat op de top stond verschoot zo hard door mijn plotse komst dat het een sprong naar achter maakte en daar gaapte een ravijn van honderden meters diep. Daarna afgedaald naar Torla en daar inkopen gedaan. ’s Avonds nog naar het kapelletje van Casetas de Diazas en daar de tent opgezet.

Zat 28/07 : Doorgeklommen naar de rand van de Ordesa-canyon en Punta Acuta beklommen, het topje met het beste uitzicht op de noordelijke flanken van de canyon. Daarna een zeer steile afdaling in de canyon. Zonder water gevallen en daardoor niet de Faja’s gedaan maar de toeristenroute door het dal. De klim naar de Refugio Goriz op het einde was er wat te veel aan. Aankomst pas rond 18u.

Zon 29/07 : Goedele werd die nacht ziek en bleef samen met Joris aan de refuge. Zelf de Perdido beklommen.

Maa 30/07 : Die nacht was het aan Joris om ziek te worden. Tegen het einde van de ochtend toch zachtjesaan vertrokken. Door een fantatisch maanlandschap via Grutta Casteret en Passage de los Sarrios naar Brèche de Roland. ´s Avonds doorgeklommen naar de top van de Taillon en daar overnacht.

Dins 31/07 : Afgedaald naar Gavarnie via de Echelles de Sarredets, afscheid genomen van Joris en Goedele en ´s avonds Nicolas verwelkomd. Een halve rustdag.

Woe 01/08 : Nog eens teruggelopen naar de prachtige Cirque, heel erg rustig in de vroege ochtend. Vandaar via Refuge des Espeguettes naar Hourquette d’Alans. Stevig doorgezet wegens dreigend onweer op weg naar de Brèche de Tuquerouye. Een verschrikkelijk steile en lastige klim, gelukkig de sneeuw kunnen omzeilen. Op de top een prachtig uitzicht op de Monte Perdido. Overnacht in het onbemande hutje in de Brèche.

Don 02/08 : Onder een grijze hemel vertrokken. Het ijsmeer gerond en door een heel vreemd landschap naar Balcon de Pineta. Prachtig uitzicht op het meer dan 1000m diepe dal waaruit mistflarden kwamen opgestegen. Afgedaald en daarna de GR11 opgepikt tot Fuente de Petramula. Een mooi bivak.

Vrij 03/08 : Een wandeldag om snel te vergeten… In de moordende hitte over een grindwegje afgedaald naar Parzan, daar bevoorraad en vervolgens langs een ander grindwegje een eindeloze klim naar Collado de los Caballos. Het bivak aan de 2 meertjes net ten zuiden van de col maakte gelukkig veel goed, prachtig uitzicht op het Posets-massief en de toppen aan de grens. ’s Avonds een flesje wijn gekraakt om het halfweg-zijn van de tocht te vieren.

Zat 04/08 : Afgedaald naar Viados en door het mooie Valle d’es Millas naar Collado de Eriste geklommen. Een beest van een col. Te moe om ons nog aan de Tuca de la Forqueta te wagen, die er bovendien niet al te simpel uitzag. Bivak een Ibon de Llardaneta.

Zon 05/08 : Vroeg opgestaan en aan de Pico Posets beklommen. Een klim grotendeels over puin, nog een grote sneeuwvlek op weg naar Collado de Llardaneta. Iets voor de top ging Nicolas op het schuivend puin nog onderuit, het bleef gelukkig bij een schaafwonde op de knie. Om 8u51 stonden we, als eersten die dag, boven. Op 3369m het hoogste punt van de hele tocht. Daarna afgedaald, grotendeels a l’improviste naar Ibon de Grist gelopen (het pad dat op de kaart stond niet gevonden) en vandaar over Collado de la Plana bij dreigend onweer afgedaald naar de mooie Ibones d’Escarpinosa. Het begon te regenen net toen de tent recht stond. ’s Avonds en ’s nachts meermaals hevig onweer, op het hoogtepunt tot 5 à 10 ontladingen per seconde.

Maa 06/08 : Korte afdaling richting Benasque onder dreigende hemel. Vannacht wordt meer hemelwater voorspeld dus proberen we ergens een dak boven ons hoofd te bemachtigen.