Pyreneeënoversteek 2007

Gegroet laaglanders !

Jaja, hier mijn wekelijkse portie zever !

Ik zit nu dus in Cauterets : een mondain kuuroord met veel dikke mensen ergens 1/3e weg tussen de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee.

Tis hier schoon weer en rondomrond veel hoge bergen. Ik ben nu precies 20 dagen onderweg, waarin nu goed 310km zijn afgelegd en intussen qua hoogteverschil 2x de Mount Everest is bedwongen.

Schoon weer nu dus, maar dat was de laatste dagen wel even anders. Enfin, de hoge bergen waren er wel maar veel hebben we er niet van gezien. Mist, regen en wind waren de laatste 4 dagen ons deel. Vooral gisterochtend was het aan het gieten dat het niet meer schoon was. Zelden in zo een rotweer gewandeld, ook niet in Schotland of Noorwegen. Er stond ook nog eens zoveel wind dat we extra nat werden door water dat uit watervalletjes in de beken gewoon de lucht werd ingeblazen (op ons dus). Blij dat er na twee uurtjes stappen een warme berghut stond want ik was een beetje onderkoeld aan het geraken denk ik (het was maar 4 graden ook…). Daarna was het gelukkig ietsje droger maar om de dag compleet te maken ook nog eens de eerste grote orientatieblunder van de tocht gemaakt en de verkeerde col beklommen. We hebben dan maar een omwegje gemaakt en zijn via een col van meer dan 2700 meter met nog wat sneeuw naar ons eindpunt van die dag gelopen.

Enfin, dat was zo een beetje de lastigste dag van de tocht tot nu toe

Het slechte weer heeft trouwens ook voordelen : veel minder franse 50-ers met bourgondisch buikje die in doorkijk-marcellekes de bergen opwandelen.

De laatste week had ik dus (net als volgende week) het gezelschap van Joris&Goedele. Het alleen stappen is mij geweldig bevallen, maar zeker bij slecht weer is het toch wel plezant om wat aangenaam gezelschap te hebben, zeker ’s avonds. De eerste twee dagen hadden ze het nog wat lastig (ik was natuurlijk ook al een beetje ingelopen) maar intussen stappen ze ook al met de turbo! Joris had enkele dagen last aan z’n knie en dan heb ik z’n tent ook nog gedragen. Ge moet nie vragen, met een extra tent en eten voor een paar dagen bovenop het gebruikelijke gerief, het waren meer dan 20kg in die rugzak.

De Pyreneeën zijn trouwens ongeloofelijk schoon, zeker als de zon nog eens wil meewerken ook! Grote groene vlakten, prachtige valleien vol kristalheldere bergmeertjes met daarboven toppen boven de 3000 meter met hier en dan nog wat sneeuw. Hoogtepunten van de voorbije week waren de beklimming van de Pic d’Anie (2504m), met een zicht van bijna 100km in alle richtingen, het bivak aan het prachtige Ibon de Acherito, en de beklimming van een kleine bergtop nabij het meer ’s avonds waarbij een deken van wolken lag uitgespreid over Frankrijk, een plotse opklaring ’s avonds bij Ibon de Escalar waarbij ik in boxershort bij 4 graden de tent uitrende. Over enkele heuveltopjes die net boven een mer de nuages uitstaken rende  ik richting ondergaande zon, het was alsof ik òp de wolken liep, heel speciaal. De volgende ochtend in een hagelbui de Pic des Moines beklommen, met de imposante Pic du Midi d’Ossau gehuld in een spookachtig oranjerood licht van de opkomende zon. En tenslotte was er nog een onvergetelijk bivak aan het kristalheldere Lac d’Arriel, omringd door indrukwekkende bergen van meer dan 3000 meter. Voorlopig is het er door het weer nog niet van gekomen om zo’n 3000-er te beklimmen maar voor komende week wordt wel uitstekend weer voorspeld en als alles een beetje meezit moeten er dan 3 aan geloven op 5 dagen tijd! Het hoogste deel van de tocht zit er zo een beetje aan te komen, waarbij we voor het overgrote deel van de tijd boven de 2000 meter bevinden. En dat toch voor een weekje of vier

Zo zie, de siësta is hier bijna gedaan, dus dan kan ik mijn rugzak gaan inladen met eten voor 5 dagen (ondertussen toch al bijna 5000kCal per dag, echt zot hoeveel ge eet op zo’n tocht)! Dus zeg ik nog : gegroet, en tot over een weekje als ik in Gavarnie internet kan bemachtigen!

Geniet ook nog keihard van ‘t verlof allemaal!

Dag per dag :

Maandag 16/07 : Heel vroeg (5u30) opgestaan want een lange etappe en onweer voorspeld. Een uurtje later op weg door het maanlandschap van de Arres d’Anie. Daarna de Pic d’Anie (2504m) beklommen, de eerste grote Pyreneeëntop. Een lange klim maar niet echt moeilijk.  Tot mijn grote verrassing was ik helemaal alleen op de top. Boven had ik een uitzicht tot een stuk voorbij de Pic d’Orhy in het westen en over de Pic du Midi d’Ossau, het Balaitous-massief, de Vignemale en het Massif du Néouvielle in het oosten. Tijdens de eindeloze  afdaling naar Lescun (1700m dalen…) nog wat gesukkeld op weg naar Cabane de Lacure. Ik kwam op een te hoog veespoor terecht en moest een stukje terugkeren omdat de helling te steil werd om af te dalen. Na een dagmars van 8 uur behoorlijk moe in Lescun aangekomen. ’s Avonds op de camping Joris&Goedele ontmoet, helemaal met de auto overgekomen uit België om mij 2 weken te vergezellen

Dinsdag 17/07 : Rustdag op de camping in Lescun, terwijl Goedele&Joris de auto naar Gavarnie brachten. Kleren wassen, mezelf wassen (1e warme douche sinds begin van de oversteek…) en vooral eten. Vééééééééél eten.

Woensdag 18/07 : In de dichte mist de lange klim naar de grens gedaan. Klein ritueeltje aan het Lac d’Ansabère, het eerste van de vele honderden bergmeren van de oversteek. Rond de middag het wonder van de grenskam mogen aanschouwen : de mist die langs de Franse zijde de bergen opkroop werd door een strakke zuidenwind terug Frankrijk ingeblazen. Daarna dus in de zon verdergelopen naar het paradijslijk mooie Ibon de Acherito (1860m)  en er een lange middag in de zon van gemaakt. Gezwommen in het meer. ’s Avonds een klein topje (2075m) net ten westen van Pic du lac de la Chourique beklommen en gezien hoe een deken van wolken over Frankrijk en de Cirque d’Ansabère lag uitgespreid. Echt prach-tig. Jammer dat ik Goedele&Joris gezegd had niet meer dan een uurtje weg te zijn want anders was ik boven gebleven voor de zonsondergang.

Donderdag 19/07 : In de zon en met een geweldig uitzicht op de Spaanse sierras terug naar de grens geklommen op de Col de Pau. Daar gezien dat de mer de nuages nog steeds over Frankrijk lag. Het was ook hier dat Joris voor het eerst kloeg over pijn in z’n linkerknie. Stappen werd een bijzonder pijnlijke aangelegenheid. Er dan maar een korte dag van gemaakt en over een zeer mooi pad op hoogte doorgelopen tot Refuge d’Arlet. ’s Avonds wou ik nog Pic d’Aillary beklimmen maar opkomende mist besliste er anders over.

Vrijdag 20/07 : Regen en mist… Afgedaald naar Pla d’Espéunguère en vandaar rechtstreeks naar Sansanet en Col du Somport. Met Joris z’n knie en het slechte weer was het een beetje zinloos om de lus via Lac d’Estaens erbij te doen. Inkopen gedaan op de col en dan nog in de mist doorgelopen naar Ibon de Escalar. Het was er 4 graden en nog geen 10 meter zicht… Laat in de avond zakte de mist onder het niveau van het meer en deed ik de avondren-in-short waarvan sprake, met zicht op de bergen diep in Spanje, als eilandjes uitstekend boven de zee van wolken en vuurrood gekleurd door het licht van de ondergaande zon.

Zaterdag 21/07 : Wat vroeger opgestaan dan Joris&Goedele en in een hagelbui de Pic de Moines (2349m) beklommen. Enkel het laatste deel van de klim vergt wat handen-en voetenwerk op eenvoudige rotspartijen. Bij mooi weer moet dit een prachtig uitzichtstopje zijn. Ik had geen mooi weer, maar toch nog een mooi uitzicht op Pic du Midi d’Ossau, in een spookachtig rood licht van de opkomende zon. Vanaf de col vervolgd langs de vele mooie bergmeren. Onderweg een koeienkarkas met tientallen gieren. Aan Lac Gentau een Belgische vader met dochter ontmoet die een trektocht deden met een ezel als lastdier. Vannacht was hij uitgebroken en het had hen een uur gekost om hem terug te vinden. In een onweer afgedaald naar Bious-Artigues en besloten om vanwege het twijfelachtige weer naar Refuge de Pombie te lopen via de lagere maar vooral veel eenvoudigere Col de Suzon (ipv Col de Peyreget). In de late namiddag toch enkele opklaringen en uitzicht op de imposante oostkant van de Pic du Midi d’Ossau (2884m).

Zondag 22/07 : Droog maar betrokken weer vandaag. Eerst de lange afdaling naar Caillou des Sosques, daarna de nog langere klim naar Col d’Arrious. Dit heb ik ongeveer ervaren als het punt waarop we de échte hoge Pyreneeën inliepen : het landschap werd nu bepaald door hoge, donkere toppen, sneeuwvelden, puinhellingen en tientallen meren. Vanaf hier ging het ook een stuk beter met Joris z’n knie en hij nam de tent weer over. Ik kan niet zeggen dat ik ongelukkig was met de luxe van 3kg minder De passage d’Orteig is een makkie voor iemand zonder hoogtevrees. Een pannenkoek gegeten aan Refuge d’Arrémoulit en daarna nog doorgegaan over de ruige Col d’Arrémoulit (2448m). Het uitzicht vanop de col was overweldigend : in een zeldzame opklaring zagen we de indrukwekkende Balaitous, de meest westelijke 3000-er van het gebergte, met de kleine gletsjer onder de top, en bijna 1000m daaronder het kristalheldere Lac d’Arriel. Gebivakkeerd aan dit meer, omringd door toppen als de Palas (2974m), de Balaïtous (3144m) en de Frondella (3069m). Mooiste bivak van de tocht tot dusver!

Maandag 23/07 : Het regende ouwe wijven vanmorgen en daarbovenop nog eens een windje van 6 a 7 beaufort en een temperatuur van 6 graden! Rond 9u toch maar beginnen inpakken in de gietende regen. Het uurtje erna was het hardste van de tocht. Even gedacht dat ik onderkoeld geraakte en stevig doorgezet. Weinig oog voor het landschap. De warme Refugio Respomuso kwam net op tijd. Na binnen te zijn opgewarmd terug op weg, gelukkig zonder regen. Op de groene vlakte voorbij Embalse Campoplano eerst grote oriëntatieblunder van de tocht : recht naar Port de la Pierre Saint-Martin beginnen klimmen ipv naar Col de la Fache. Pas toen de col uitvlakte op 2250m besefte ik dat we fout zaten. Niet teruggekeerd maar dan maar voorgeklommen richting Col de Cambalès (2704m). Een fantastische col over puin naar een bres tussen de Pic de Cambalès en Peyregnets de Cambalès. Gelukkig was het weer wat aan het opknappen met nu en dan een streepje zon. Aan de oostzijde van de col moesten we enkele kleine sneeuwvelden traverseren dus toch maar opletten. Na een eindeloze afdaling langs de mooie Lacs de Cambalès pas na zessen aangekomen aan Refuge de Wallon. Schitterend gelegen op een kruispunt van valleien.

Dinsdag 24/07 : Over autosnelweg-paden afgedaald naar Cauterets, eerst door het mooie Vallée du Marcadau en daarna langs de watervallen van Val du Géret. Eerste uitbundige zon in 4 dagen.

Howdie mensjes,

 Weeral 5 dagen gepasseerd intussen!

Het is intussen eindelijk goed weer geworden (warm!) en de echte bergen komen stilaan in zicht. Twee uur geleden stond ik nog voor de eerste keer op een berg boven de 2000m. Nu zit ik in een cafétje in het skioord La-Pierre-St-Martin op een computer die men speciaal voor mij heeft bovengehaald. Een kort berichtje dus want ik wil hier ook nie té veel de profiteur uithangen.

De laatste dagen was het wel een stukske meer helemaal alleen lopen dan daarvoor. De eerste dagen passeerde ik nog bijna elke dag een dorpje, intussen is dat eerder eenmaal in de twee a drie dagen. En heel veel wandelaars zijn er eigelijk ook niet in het Baskenland. Vanaf morgen is dat waarschijnlijk helemaal anders als ik het hooggebergte betreedt.

Enfin, eerst ben ik met de Santiagogangers naar de Spaanse grens geklefferd, was wel speciaal. Een lange stoet van alle mogelijke soorten mensen uit alle mogelijke landen. Daarna heb ik de HRP opgepikt (Haute Randonnée Pyreneene), maar na een dag moest ik er alweer vanaf omdat er plots véél te veel wind stond. Echt zot! Minstens 100km per uur. Dat was onverantwoord om over de crete naar de Pic d’Orhy te gaan (richeltje van een meter breed met diepe afgrond aan elke zijde). Rechtdoor lopen was zelfs op het vlakke totaal onmogelijk! Dan maar stukje teruggekeerd en door het dal verdergegaan. Volgende dag een beetje geïmproviseerd om de grenskam terug op te zoeken (beetje passages zonder pad). Zonder probleem gelukt en dan vandaag het onaardse karstlandschap van de Arres d’Anie doorkruist richting La Piere-St-Martin. Onderweg de Pic d’Arlas (2044m), na het wegvallen van de Orhy gepromoveerd tot eerste 2000er van de tocht.

Fysiek zit alles nog altijd helemaal goed, geen enkele blessure die op een of andere manier de tocht in gevaar kan brengen. Intussen heb ik gelukkig ook mijn klimmersbenen gevonden. Afdalen daarentegen blijf ik doen als een oud ventje en dat zal wel altijd zo blijven

Dag per dag :

11 juli : Gebivakkeerd in een veldje net na Saint-Jean-Pied-de-Port en ’s morgens het Jacobspad opgepikt. Met de pelgrims naar de grens gelopen, het laatste deel in de mist. Een lange klim naar de grens, velen hadden het lastig. Op de grens hen in de steek gelaten en door de mist op kompas naar Col d’Arnostéguy. Daar brak het wolkendek en werd alles een stuk simpeler. Geen mooie bivakplek gevonden aan Pont de Chubigna en er dan maar een zeer lange dag van gemaakt en nog doorgelopen over Col d’Errozaté tot onderdaan het dal. In totaal een dag van 35km en bijna 2km klimmen. Laatste stuk in gietende regen. Mentaal een beetje down die avond. Nood aan beter weer.

12 juli : En daar was het mooier weer! Beetje uitgeslapen en dan a l’improviste naar de Crête d’Urculu, een stevige klim. Boven was ik boven het wolkendek uitgeklommen en circelden de gieren op enkele meters boven mijn hoofd. Het pad dat een steile helling traverseerde was erg glad door massa’s schapenstront waar een week regen was overgegaan. 1 keer bijna de dieperik in. Lange pauze op de Occabé om mijn spullen te drogen in de middagzon. Daarna een wat saaie route tot Col Bagargui. Fantastisch bivak aan een herdershut een uurtje voorbij de col, op een terras met uitzicht tot voorbij Pic d’Anie.

13 juli : ’s Nachts begon het plots verschrikkelijk te waaien, mijn tent nam alle mogelijke vormen aan. Al lang blij dat bij het inpakken niets terug richting Atlantische Oceaan vloog. Op de Crête de Millagaté was rechtdoor lopen onmogelijk geworden en was mijn keuze gemaakt : veel te gevaarlijk om via de crête de Pic d’Orhy te beklimmen. Dan maar teruggekeerd naar Col Bagargui en via de D19 afgedaald naar Gîte de Logibar. 15km asfalt. Daar mocht mijn tent niet naast de gîte dus liep ik nog door, via de Passerelle d’Holzarté, een spectaculaire hangbrug boven een 200 meter diepe canyon. Zalig! Niet voor hoogtevreesleiders. Aan de Cayolar d’Olhadubi een plekje gevonden voor de tent en mij uitbundig gewassen in een natuurlijk bassin van het riviertje tussen duizenden kikkervisjes. Toch weer een lange dag in moordende hitte.

14 juli : Met een andere Vlaming die de GR10 deed geklommen richting Col’Izeyto. Daar nam ik eerst een veldwegje pal zuid richting Cayolar Eskantolha, om vervolgens hors sentier te klimmen naar Port de Bimbaleta. Niet al te moeilijk. Op de col stond er weer verschrikkelijk veel wind. Nog vlug de Pic Bimbaleta meegepikt en daarna afgedaald naar wat ik dacht dat Refugio Beluaga was. Ik wist dat die sinds enkele jaren dicht was en trof nu een legerbasis aan. Ik ging er dus vanuit dat dit de nieuwe bestemming van het gebouw was. Toen ik ’s namiddags wat kompaskoersen aan het schieten was begon het te dagen : ik stond aan het verkeerde gebouw. 2km doorgelopen tot de échte Refugio Beluago, die was vuil en verlaten. Geslapen in het portiekje dat nog open was als noodshelter.

15 juli : Slap en futloos deze ochtend. Mogelijk een lichte zonneslag opgelopen gisteren. Pas rond 9u vertrokken, ondanks de hitte die er sowiezo opnieuw zou komen. De Lakhoura die ik oorspronkelijk wou beklimmen maar gelaten voor wat ze was en via de weg richting grens. Toch een mooie route door een spectaculair en wereldvreemd karstlandschap. Ze passeren er over een week in de tour, voor geïntresseerde geologen (Col de la Pierre St-Martin). Op de cols nog steeds verschrikkelijk veel wind. Gelukkig was er quasi geen verkeer want soms werd ik doorgewoon tot de andere kant van de weg geblazen. Nog vlug even de Pic d’Arlas meegepikt (2044m) en dan afgedaald naar het foeilelijke skioord.

 Voila

Morgen doe ik de crossing van het karstlandschap richting Lescun. Als het weer goed blijft (en niet teveel wind…) hopelijk onderweg de Pic d’Anie. Dan heb ik een rustdagje voor Goedele&Joris mij dinsdag vergezellen. In de echte Pyreneeën dan, de wereld van 3000-ers met honderden bergmeertjes en groene vlaktes tussen de bergen. Ik kijk er alvast naar uit

Volgende update allicht in Cauterets, binnen zo’n 8-9 dagen !

Ciao !

Willem

Egou-on luitjes !!!

Ik zit hier nu in een duister hoekje van het huis van het pelgrimsgenootschap van Santiago heel eventjes op internet.

Zes dagen ben ik inmiddels onderweg. Ik kan gerust zeggen dat het zes ronduit fenomenastische dagen zijn geweest! Behoorlijk veel regen onderweg, dat wel (al elke dag de tent nat moeten inpakken…) maar ook een prachtig groen Baskenland en enkele zeer bijzondere ontmoetingen onderweg. De tweede dag bijvoorbeeld een Pool van 39 die de tocht zonder geld was begonnen en dat onderweg bijeenspeelde met z’n gitaar. Zalige kerel, hij doet de tocht in drie maanden. Aangezien hij geen geld meer had en moest spelen heb ik ‘m na een dag weer moeten achterlaten.

De avond erna vroeg ik te kamperen in de tuin van de plaatselijke gîte, maar ik werd doorverwezen naar de tuin van de ouders van de eigenares. ’s avonds werd ik er ingeleid in de geschiedenis van het Baskenland en in de Baskische taal. Met plaatselijk eten overladen stuurden ze me de ochtend erna weer op pad.

Gisteren dan een eerste echte zware tocht, regen en wind waren mijn deel op de hoge route van Bidarray naar St-Etienne-de-Baigorry. De afdaling werd zelfs een ware helletocht in regen- en hagelbuien. Beneden de camping opgezocht en daar een Engelsman ontmoet die van de Middellandse zee was vetrokken met de fiets en alle grote Pyreneeëncols deed. Zijn tocht zat er ongeveer op. Bij z’n bbq’tje lang zitten zeveren over van alles en nog wat en emailadressen en dergelijke uitgewisseld. Ook hij had net vier dagen regen gehad. Maar hij verwoordde het heel mooi “this country is only that green and beautiful because it rains a lot…”

Vandaag doorgelopen naar Saint-Jean-Pied-de-Port, aan het begin van de pelgrimsroute naar Santiago. Jammer om vast te stellen dat de toeristen de echte pelgrimssfeer wat hebben verjaagd. Alleen in het oude stadsgedeelte zijn de Jacobsschelpen omnipresent.

Soit, fysiek gaat alles super, enkel kleine blaar en een teennagel die allicht binnenkort uitvalt, en het solowandelen is een geweldige meevaller. Zelfs verslavend, vrees ik. De ongedwongen contacten met de plaatselijke bevolking en andere reizigers met een verhaal maken hier nu al een onvergetelijk avontuur van!

Morgen staat een dagje met de pelgrims op het programma (voor hen de mytische etappe over de Pyreneeën richting Spanje), daarna gaat het min of meer parallel met de grens naar Lescun, waar ik binnen een week Goedele&Joris ontmoet. Mogelijk dan nog eens een berichtje!

Adios!

Willem 

ps : egou-on = goeiedag int Baskisch

 Dag per dag :

Donderdag 05/07 : Lange treinreis via Brussel en Bordeaux. Op de trein een Vlaamse van 19 die richting Saint-Jean-Pied-de-Port ging om het pad naar Santiago te nemen. Eenmaal aangekomen in Saint-Jean-de-Luz er maar meteen aan begonnen. In dikke 2u langs de rotskust (zotte plooien en gelaagdheid!) richting Pointe-Saint-Anne. Prachtige zonsondergang boven de Atlantische Oceaan. Geslapen in een veld, zonder tent want teveel passage. Pas rond 23u werd het min of meer rustig.

Vrijdag 06/07 : Vroeg opgestaan en over het strand naar Hendaye, officiële startpunt van de oversteek. Meteen de eerste andere HRP-ers tegengekomen, frans koppeltje van 25. Zij doen de oversteek in een maand… Zotten! In zeer warm weer meteen stevig klimmen en dalen. Onderweg zonder water gevallen en een formidale klop van de hamer gekregen. 30m klimmen op 20 minuten… niet te geloven. Een fransman helpt me uit de nood. Afgedaald naar Gîte d’Olhette om de tent op te stellen want ik voelde me niet sterk genoeg om nog aan La Rhune (909m) te beginnen.

Zaterdag 07/07 : Opgestaan met mist en regen. La Rhune in de wolken, dus maar de GR10 vervolgd over Col des Trois-Fontaines richting Sare. Bergop ging het mij conditioneel voor geen meter. In Sare de Pool ontmoet, waarvan sprake. Met hem richting Aïnhoa. Intussen was het droog geworden. Nog eventjes doorgeklommen na het dorp en tent op een veldwegje gezet.

Zondag 08/07 : Slecht geslapen door boer die een uur tegen z’n schapen schreeuwde, een koe die met z’n bel kwam schudden net naast de tent en een onweer dat om 5u losbarstte… Ik stond redelijk beschut dus niet bang voor een inslag. Eenmaal onweer voorbij in dichte mist vertrokken. Pas in de namiddag werd het zicht wat meter. Prachtige maar glibberige afdaling naar Bidarray, terwijl de gieren in grote getale rondom mij circelden in de hoop dat ik zou uitglijden… Tent in tuin Baskische familie.

Maandag 09/07 : Veel regen tijdens de nacht. Droog vetrokken, maar op de Crête d’Iparla in regen, mist en wind terechtgekomen. Constant klimmen en dalen. Het werd een zware tocht, ik arriveerde rond 15u30 in Saint-Etienne-de-Baigorry, na bijna 7u30 onderweg te zijn geweest. Bijna niet gepauzeerd door slechte weer. Tussen de wolken door nu en dan een prachtig uitzicht. ’s Avonds op de camping de Engelse fietser ontmoet : www.martin-thecyclist.blogspot.com

Dinsdag 10/07 : Alweer in de regen ingepakt en het eerste deel van de klim gedaan. Met een groepje Catalanen. Daarna trok het wat open met nu en dan wat zon. Monhoa beklommen (1024m). In het oosten lonkten voor het eerst hogere Pyreneeëntoppen. Daarna snel afgedaald naar Saint-Jean-Pied-de-Port wegens opkomende buien. Zo dadelijk nog even door op de pelgrimsroute om morgenvroeg in te pikken in de stroom richting Spanje.

Het begon twee jaar geleden als een idioot idee. Tien maand geleden wist ik stilaan dat ik het zou gaan doen. Tien maand van planning en voorbereiding, fysiek en op papier. Ik kan gerust zeggen, tien maand lang gemiddeld een uur per dag heb ik voor dit moment geleefd. Intussen adem ik de Pyreneeën door elke porie van m’n lichaam. Het is zover.

Een stap in het onbekende. De komende twaalf dagen slenter ik alleen door het Baskenland. Velen verklaren mij gek, slechts enkelen begrijpen de sensatie die ik opzoek. Alleen in de bergen, dat is een heel appart gevoel. Dat laat een onuitwisbare indruk na. Een kleine mens in een grote en grootste wereld. En “alleen” is ook maar relatief. Er lopen nog tientallen anderen rond zoals ik die openstaan voor een goeie babbel of een frisse pint op het terras van de berghut.

Dit is veel meer dan “gewoon” een tocht van twee maand. Dit is bijna een obsessie geworden. De grootste fysieke en mentale uitdaging uit m’n leven. Een plan met een omvang zoals ik er misschien nooit meer een zal maken.

Het afscheid is genomen, de rugzak gepakt, een kilo reservevet bijgekweekt, de laatste trappist gedronken

De conditie is top, de goesting enorm. Ik ben er klaar voor.

.

ps : ik neem geen scheergerief mee! Maar als het echt niet om aan te zien is zal ik jullie allicht de pret ontnemen door nog eens langs de kapper te lopen voor thuiskomst

pps : definitieve materiaallijst staat nu bij “praktisch”. Vanaf morgenavond verschijnen mijn sms’kes die ik naar huis stuur als alles goed gaat hier, en een overzicht van de hele tocht elke dag bij “volg live”. Kijk zeker ook nog eens bij het “Membol Social”-gedeelte, dat nu helemaal op punt staat. De allereerste gift is al binnengelopen, de wereld dankt u !